مثالهاى زيباى قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٢٣ - إحباط در قرآن

جهت گفته مى‌شود كه: «شرط قبولى اعمال موافات بر ايمان است» [١]؛ يعنى اين كه انسان اين ايمان را حفظ و با ايمان از جهان مادّى سفر كند.

بنابراين، اگر شخصى تمام كارهاى نيك را انجام بدهد و تمام اعمال او شايسته باشد؛ ولى در دقايق و لحظات حسّاس پايانى بى ايمان از جهان رخت بربندد، تمام اعمالش از بين مى‌رود و در آخرت هيچ سودى براى او نخواهد داشت!.

اين مسئله يكى از مصاديق‌ «احباط» است كه در قرآن مجيد به صورت گسترده مطرح شده است. شانزده آيه از آيات قرآن مجيد درباره‌ «حبط اعمال» سخن مى‌گويد كه به دو مورد از آن اشاره مى‌شود:

١- در آيه ٨٨ سوره انعام آمده است: «وَ لَوْ اشْرَكُوا لَحَبِطَ لَهُمْ ما كانُوا يَعْمَلُونَ»؛ اگر آنها مشرك شوند، اعمال نيكى كه انجام داده‌اند، نابود مى‌گردد و نتيجه‌اى از آن نمى‌گيرند.

آيه شريفه فوق شرك به خداوند را يكى از عوامل نابودى و حبط اعمال نيك شمرده است.

٢- در آيه ٦٥ سوره زمر آمده است: «وَ لَقَدْ اوحِىَ الَيْكَ وَ الَى الَّذينَ مِنْ قَبْلِكَ لَئِنْ اشْرَكْتَ لَيَحْبِطَنَّ عَمَلُكَ وَ لَتَكُونَنَّ مِنَ الْخاسِرينَ»؛ به تو و همه پيامبران پيشين وحى شده كه اگر مشرك شوى، تمام اعمالت تباه مى‌شود و از زيانكاران خواهى بود.

اين آيه اگرچه خطاب به پيامبر است، ولى روشن است كه او- كه خود كانون‌

[١]- بحارالانوار، جلد ٩٢، صفحه ٦٤٢.