رسالة توضيح المسائل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٢١ - احكام استطاعت

خودش نتواند حج را به جا آورد نمى‌تواند آن را به ديگرى واگذار كند مگر به اجازه صاحب پول.

مسأله ١٧٤١. با اجير كردن كسى براى حج از طرف ميّت، ذمّه او ادا نمى‌شود، مگر زمانى كه اطمينان حاصل شود او حج را به جا آورده است.

مسأله ١٧٤٢. جايز است از مال زكات يا سهم امام بگيرند و حج به جا آورند، و اين حج، حج واجب محسوب مى‌شود.

مسأله ١٧٤٣. كسى كه نياز به ازدواج دارد و بيش از مخارج آن، پولى براى حج ندارد، مستطيع نيست و حج بر او واجب نمى‌شود.

مسأله ١٧٤٤. هرگاه حج بر كسى واجب شود و انجام ندهد و استطاعتش از بين برود، بايد به هر طريق كه مى‌تواند حج را به جا آورد، هر چند با قرض گرفتن يا اجير شدن باشد.

مسأله ١٧٤٥. هرگاه شخص مستطيع حج به جا نياورد سپس توانايى جسمانى را از دست بدهد، بطورى كه نا اميد باشد از اين‌كه خودش حج را به جا آورد، بايد شخص ديگرى را از طرف خود به حج بفرستد؛ امّا هرگاه كسى قدرت مالى پيدا كند ولى بر اثر پيرى يا بيمارى، توانايى نداشته باشد، حج بر او واجب نيست، ولى احتياط مستحب اين است كه اجير بگيرد.

مسأله ١٧٤٦. كسانى كه حجّ واجب را به جا آورده مستحبّ است دوباره حج به جا آورند، ولى اگر ازدحام بيش از حدّ حجّاج براى كسانى كه هنوز حج به جا نياورده‌اند توليد مزاحمت شديد كند بهتر است موقّتاً از انجام حجّ مستحبّى خوددارى نمايند، همچنين در مقام نوبت‌بندى بهتر است نوبت را به كسانى دهند كه حجّ واجب را به‌جا نياورده‌اند و اگر خانه خدا فرضاً يك سال از زوّار خالى بماند بر حاكم شرع واجب است عدّه‌اى را به حج بفرستد، هر چند حجّ واجب خود را انجام داده باشند.