رسالة توضيح المسائل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٠٦ - «ى»

وصى: كسى كه مسئول انجام وصيّتى شود.

وصيّت: سفارش؛ توصيه‌هايى كه انسان براى كارهاى پس از مرگش به ديگرى مى‌كند.

وضوى ارتماسى: وضويى كه انسان به عوض آن‌كه آب را روى صورت و دستهايش بريزد، صورت و دستهايش را در آب فرو مى‌برد و در حال فرو بردن يا بيرون آوردن آن، قصد وضو مى‌كند.

وضوى ترتيبى: وضويى كه انسان با ريختن آب به قصد وضو روى صورت و دستهايش آنها را بشويد.

وضوى جبيره: آن است كه در محل وضو زخمى باشد كه روى آن زخم بسته شده باشد و انسان با رطوبت دست روى آن را مسح نمايد.

وطن: جايى كه انسان براى اقامت و زندگى مستمر خود اختيار كند.

وطى: پايمال كردن و گاه كنايه از عمل جنسى است.

وقف: جدا كردن يك مال از اموال خود و اختصاص دادن منافع آن براى افراد خاص يا امور خيريه.

وقف نامه: سند وقف.

وقف به حركت: در حين اداى حركت آخرين حرف يك كلمه، بين آن و كلمه بعد فاصله انداختن.

وكيل: نماينده؛ كسى كه از طرف شخصى اختيار انجام كارى را داشته باشد.

ولى (يا قيم): كسى كه به دستور شارع مقدّس، سر پرست ديگرى است مانند پدر، پدر بزرگ و مجتهد جامع الشرايط.

«ى»

يائسه: زنى كه سنّش به حدّى رسيده كه ديگر عادت ماهيانه نمى‌شود.

يوم الشك: روزى كه مشخص نيست آخر ماه شعبان است يا اول ماه مبارك رمضان، يا نمى‌داند آخر ماه مبارك رمضان است يا اول ماه شوّال.

يوميّه: روزانه؛ نمازهاى يوميه.