رسالة توضيح المسائل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٨٦ - «الف»

كند، شرط آن محسوب مى‌شود. مثلًا ركوع و سجود جزء نماز است، امّا وضو شرط آن محسوب مى‌شود.

اجير: كسى كه طبق قرار داد در برابر كارى كه انجام مى‌دهد مستحق اجرت مى‌شود.

احتياط: رعايت نمودن تمام جوانب يك عمل يادگارى. كه در اين‌صورت موجب اطمينان انسان در رسيدن به واقع مى‌شود.

احتياط مستحب: احتياط مستحب آن است كه قبل يا بعد از آن فتوايى از فقيه در مورد آن صادر شده باشد.

احتياط واجب: احتياطى كه قبل يا بعد از آن فتوايى از فقيه صادر نشده باشد؛ در چنين مواردى مقلّد مى‌تواند به فتواى مجتهدى ديگر كه هم رتبه مجتهدش است يا در رتبه بعد قرار دارد، عمل نمايد.

احتياط را ترك نكند: اشاره به احتياط واجب است.

احياى زمينهاى موات: آباد كردن و بهره‌بردارى از زمين‌هاى مخروبه‌اى كه مالك نداشته و نفعش به كسى نمى‌رسد.

اذن: اجازه.

ارث: ما ترك متوفى‌ كه براى ورثه باقى مى‌ماند.

استبراء: سعى در برائت و پاكى از آلودگى و نجاست، كه در سه مورد به‌كار رفته است:

١. استبراء از بول: اين نوع از استبراء عمل مستحبى است كه مردها بعد از بيرون آمدن بول انجام مى‌دهند، به اين ترتيب كه چند مرتبه (حداقل سه مرتبه) از بيخ آلت تا بالادست مى‌كشند و قسمت بالا را چند مرتبه فشار مى‌دهند، تا باقيمانده قطرات بول خارج شود. فايده اين كار آن است كه، مجرا را از بول پاك مى‌كند، يعنى اگر آب مشكوكى بعد از آن خارج شود پاك است و وضو را هم باطل نمى‌كند، امّا اگر استبراء نكرده بايد وضو را اعاده كند و محل را بشويد.