رسالة توضيح المسائل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٣٠ - احكام شكار با سگهاى شكارى

١. سگ طورى تربيت شده باشد كه هر وقت آن را براى گرفتن شكار بفرستند، برود و هر وقت از رفتن جلوگيرى كنند بايستد، بلكه همين اندازه كه سگ را براى شكار تربيت كرده‌اند كافى است، ولو اين‌كه وقتى چشمش به شكار افتاد خودش حركت كند و به سوى شكار برود، ولى احتياط واجب آن است كه اگر عادت دارد پيش از رسيدن صاحبش شكار را مى‌خورد از شكار او اجتناب شود؛ امّا اگر گاهى شكار را بخورد، يا فقط خون او را بخورد، اشكال ندارد.

٢. كسى كه سگ را مى‌فرستد بنابر احتياط واجب بايد مسلمان يا بچّه مسلمانى كه خوب و بد را مى‌فهمد باشد، كسى كه نسبت به اهل بيت پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله اظهار دشمنى كند مسلمان نيست و شكار او اشكال دارد.

٣. هنگام فرستادن يا حركت كردن سگ بايد نام خدا را ببرد، ولى اگر از روى فراموشى آن را ترك كند اشكال ندارد؛ و لازم نيست پيش از فرستادن سگ نام خدا را ببرد، بلكه اگر پيش از آن كه سگ به شكار برسد نام خدا را ببرد حلال است.

٤. شكار به واسطه زخمى كه از دندان سگ پيدا كرده بميرد، بنابراين اگر سگ، شكار خود را خفه كند يا از زيادى دويدن يا ترس بميرد حلال نيست.

٥. كسى كه سگ را فرستاده وقتى برسد كه شكار جان داده باشد، يا اگر زنده است به اندازه سر بريدن وقت نباشد. امّا اگر زمانى برسد كه به اندازه سربريدن وقت دارد مثلًا چشم خود را حركت مى‌دهد يا پاى بر زمين مى‌زند، بايد سر حيوان را مطابق دستور شرع ببرد، وگرنه حرام است.

احكام شكار با سگهاى شكارى‌

مسأله ٢٢٤٢. كسى كه سگ را فرستاده اگر وقتى برسد كه مى‌تواند سر حيوان را ببرد ولى كارد نداشته باشد، يا براى پيدا كردن كارد مدّتى وقت لازم باشد، چنانچه حيوان بميرد احتياط واجب اجتناب از گوشت آن است.