رسالة توضيح المسائل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤٣ - احكام و شرايط صلح

صلح‌

مسأله ١٨٤٠. «صلح» آن است كه انسان با ديگرى در امرى كه مورد اختلاف است يا امكان دارد مورد اختلاف و نزاع واقع شود، سازش كند كه مقدارى از مال يا منفعت يا حقّ خود را به ديگرى واگذار نمايد، يا از طلب يا حقّ خود بگذرد، تا او هم در عوض مقدارى از مال يا منافع خود را به او واگذار نمايد، يا از طلب يا حقّ خود بگذرد و اين را «صلح معوّض» مى‌نامند؛ و اگر اين واگذارى بدون عوض باشد «صلح غيرمعوّض» نام دارد و هر دو صحيح است.

احكام و شرايط صلح‌

مسأله ١٨٤١. كسى كه چيزى را به ديگرى صلح مى‌كند بايد بالغ و عاقل بوده و كسى او را مجبور نكرده باشد و در قصد صلح جدّى باشد؛ سفيه نباشد، (اموال خود را بيهوده مصرف نكند) و نيز حاكم شرع او را از تصرّف در اموالش جلوگيرى نكرده باشد.

مسأله ١٨٤٢. صلح را مى‌توان با صيغه عربى يا فارسى يا هر زبان ديگرى خواند، بلكه هر اقدام عملى كه به وضوح نشان دهد طرفين مى‌خواهند به وسيله آن صلح و سازش كنند كافى است.

مسأله ١٨٤٣. اگر كسى بخواهد طلب خود را در برابر چيزى يا بدون عوض، به ديگرى صلح كند، درصورتى صحيح است كه طرف قبول نمايد؛ ولى اگر بخواهد از