رسالة توضيح المسائل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٨ - استبراء

انجام مى‌دهند، به اين ترتيب كه چند مرتبه از بيخ آلت تا بالا دست مى‌كشند و قسمت بالا را چند مرتبه فشار مى‌دهند، تا باقيمانده قطرات بول خارج شود.

امّا استبراء از منى آن است كه بعد از خروج منى بول كنند تا ذرّات باقى مانده خارج شود.

مسأله ٧٩. رطوبتهايى كه از انسان خارج مى‌شود غير از بول و منى بر چند قسم است:

اوّل، آبى كه گاه بعد از بول بيرون مى‌آيد و كمى سفيد و چسبنده است و به آن‌ «وَدْى» مى‌گويند.

دوم، آبى كه هنگام ملاعبه و بازى كردن با همسر بيرون مى‌آيد و به آن‌ «مَذْى» مى‌گويند.

سوم، آبى كه گاه بعد از منى بيرون مى‌آيد و به آن‌ «وَذْى» گويند.

همه اين آبها در صورتى كه مجرا آلوده به بول و منى نباشد، پاك است، و وضو و غسل را هم باطل نمى‌كند.

مسأله ٨٠. فايده استبراء از بول اين است كه، مجرا را از بول پاك مى‌كند، يعنى اگر آب مشكوكى بعد از آن خارج شود پاك است و وضو را هم باطل نمى‌كند؛ امّا اگر استبراء نكرده بايد وضو را اعاده كند و محل را بشويد.

مسأله ٨١. فايده استبراء از منى اين است كه اگر رطوبت مشكوكى از او خارج شود و نداند منى‌است يا يكى از آبهاى پاك، غسل ندارد؛ و اگر استبراء نكند و احتمال دهد ذرّات منى در مجرا باقى بوده و همراه بول يا رطوبت ديگرى خارج شده، بايد دوباره غسل كند.

مسأله ٨٢. هرگاه شك كند استبراء كرده يا نه، بايد از رطوبتهاى مشكوك اجتناب كند؛ امّا اگر استبراء كرده ولى نمى‌داند درست بوده يا نه، به شك خود اعتنا نكند.

مسأله ٨٣. براى زنان استبراء نيست؛ و هرگاه رطوبت مشكوكى از آنان خارج شود، پاك است، وضو وغسل هم ندارد.