رسالة توضيح المسائل - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٣٦ - احكام اوقات نماز

مى‌ماند، صبر كردن واجب نيست؛ امّا اگر احتمال مى‌دهند برطرف شود احتياط واجب آن است كه صبر كنند، مگر در مورد تيمّم كه مى‌توانند در چنين صورتى در اوّل وقت نماز بخوانند.

مسأله ٦٩١. كسى كه مسائل نماز يا شكّيات و سهويّات را نمى‌داند و احتمال مى‌دهد در نمازش پيش آيد بايد براى يادگرفتن اينها نماز را از اوّل وقت تأخير بيندازد؛ ولى اگر اطمينان دارد كه مى‌تواند نماز را بطور كامل تمام كند جايز است در اوّل وقت مشغول نماز شود.

مسأله ٦٩٢. هرگاه در نماز مسأله‌اى پيش آيد كه حكم آن را نمى‌داند، مى‌تواند به يكى از دو طرفى كه احتمال مى‌دهد به قصد رجاء عمل كند؛ و بايد بعد از نماز مسأله را سؤال كند كه اگر باطل بوده دوباره بخواند، (و احتياط آن است طرفى را كه بيشتر احتمال مى‌دهد بگيرد).

مسأله ٦٩٣. هرگاه ببيند مسجد نجس شده، بهتر اين است اوّل مسجد را تطهير كند بعد نماز بخواند؛ همچنين اگر طلبكارى ايستاده و طلب خود را مطالبه مى‌كند.

ولى اگر نماز و مقدّمات آن وقت زيادى را بگيرد، واجب است اوّل مسجد را تطهير كند و اداء دين نمايد، بعد نماز بخواند؛ و اگر بر خلاف اين دستور عمل كند معصيت كرده امّا نمازش صحيح است؛ و در تنگى وقت، نماز مقدّم است.

مسأله ٦٩٤. مستحبّ است پنج نماز را در پنج وقت به جا آورد، يعنى هركدام را در وقت فضيلت خود انجام دهد؛ و تنها فاصله دادن به مقدار نافله يا تعقيبات كافى نيست، بلكه معيار همان وقت فضيلت است.

مسأله ٦٩٥. وقت فضيلت نماز ظهر تا موقعى است كه سايه شاخص به اندازه خود شاخص شود (منظور سايه‌اى است كه از ظهر به بعد پيدا مى‌شود)؛ و وقت فضيلت عصر از موقعى كه سايه شاخص به اندازه خود آن است تا موقعى كه به اندازه دو برابر آن شود؛ و وقت فضيلت نماز مغرب از غروب است تا ناپديد شدن‌