حيات پر بركت - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٩٧
از جهات مختلفى تأييد كرده است و در اين حال مصرف غذاى بدن تقريباً به صفر مىرسد و ذخيره ناچيز موجود در بدن مىتواند براى زندگى كُند آن در سالهاى دراز كافى باشد» «١».
استاد پس از بيان نمونههايى از اين قبيل به نتيجهگيرى در يك بحث قرآنى مىپردازد و مىنويسد:
«مسلّماً خواب اصحاب كهف يك خواب عادى و معمولى مانند خوابهاى شبانه ما نبوده و خوابى بوده كه كاملًا جنبه استثنايى داشته است، بنابراين جاى تعجّب نيست كه آنها در خواب طولانى خود، نه گرفتار كمبود غذا شوند و نه ارگانيزم بدن آنها صدمه ببيند ...» «٢».
نمونه دوم
همچنين در مقدّمه كتاب «زندگى در پرتو اخلاق» مىنويسد:
«در اين كتاب به دنبال چه مىگرديم؟ بنبستهاى جهانى، نالههاى قربانيان تجاوزها، جنگها، جنايتها و بريدن روزافزون پيوندهاى خانوادگى، همگى گواه صادق يك حقيقتند كه: قوانين جارى دنيا با تمام تلاشى كه ظاهراً در راه اصلاح و بهبود و اجراى آنها مىشود نه تنها نتيجهاى براى بخشيدن يك زندگى ايدهآل به انسانها نداشته، بلكه اين اميد را براى آينده نيز از بين برده است، نمىدانيم تا كى بايد اين اصول فرسوده را آزمود، و باز هم آزمود، اينها حتّى نمىتوانند از متولّيان خود حمايت كنند تا چه رسد به ديگران! اين قوانين همچون چاههاى عميقى هستند كه گاهى به قطعات عظيم سنگهاى زيرزمينى مىرسند و هرچه براى شكافتن آن سنگها و پيشرفت در دل آنها بيشتر تلاش كنيم خود را خسته كردهايم و از آب خبرى نيست كه نيست! بنابراين