انضباط در همه كارها از طرف ديگر، احياناً سبب كدورت و رنجش خاطر بعضى از دوستان و علاقه‌مندان شده است و مى‌شود، چراكه توجّه او به محدوديّت و گذرا بودن عمر و از سوى ديگر كثرت طرح‌ها و پروژه‌هاى تأليفى و تحقيقى كه در راستاى خدمت به دين و بلند كردن كارهاى زمين افتاده، در نظر گرفته، كار را به جايى رسانده كه حتّى براى مهمانى‌ها و دعوت‌هاى پذيرفته شده نيز «ابتدا» و «انتها» تعيين كند و مثلًا بفرمايد: «همه زمان مهمانى از آغاز جلوس تا پايان آن با همه مقدّمات، صرف غذا و پيشوند و پسوند سفره، نبايد از يك ساعت تجاوز كند!».
اين پرهيز حتّى در بحث‌هاى بى‌فايده علمى نيز تجلّى كرده است، لذا در مقدّمه كتاب ارزشمند «القواعد الفقهيّة» در ارتباط با بحث‌هاى بى‌مصرف اصوليّون و فقها (پس از بيان امتيازات فقه شيعه و افتخارات علماى شيعه در ارتباط با علوم اهل بيت عصمت عليهم السلام و گسترش و عمقى كه فقه و اصول و حديث و رجال شيعى پيدا كرده است) چنين مى‌نويسد:
«لكن مع‌الاسف اين موفّقيّت علمى بزرگ، نواقص قابل توجّهى دارد كه يا از افراط نشأت مى‌گيرد و يا از تفريط، چراكه مسائل زيادى را خصوصاً در علم اصول مى‌بينيم كه با مسائل مفيد ديگر آميخته شده و هيچ ثمره قابل اعتنايى بر آن مترتّب نمى‌شود، و جاى تعجّب است كه هر روز به بهانه گسترش علم و كشف حقايق، بر عدد اين‌گونه مسائل افزوده مى‌شود، افزايشى كه آينده تاريكى را مى‌شود براى آن پيش‌بينى كرد».
سپس با ارائه مواردى از اين مسائل بى‌فائده در علم اصول و با اشاره به اين‌كه عدّه‌اى براى نشان دادن ثمره عملى اين‌گونه مسائل، دست به دامن مسأله نذر مى‌زنند با آن‌كه نذر ناذر بيچاره ممكن است به هر مسأله از مسائل علوم مختلف ارتباط پيدا كند و هيچ عاقلى حاضر نمى‌شود كه همه آنها را در علم اصول مطرح كند، و با اشاره به خلطى كه در استدلال براى مسائل اصولى و فقهى بين امور