حيات پر بركت - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧٧
١٦ توجّه دائم و ذكر مستمر
كثرت مشغله و تنوّع كارهاى روزمرّگى آفتى است براى دوام ذكر و استمرار حضور. اگر سحرگاهان كولهبار روز، محكم بسته نشود و جوانح انسانِ سالك، بر جزم و عزيمت در مسير حق، گره نخورد (اشدُدْ على العزيمة جوانحى) «١»
و تمام اوقات و آنات، و تمام افعال و اعمال با همه تكثّر و تنوّعش، به «وِرد واحد» تبديل نشود و يك سو و يك جهت نگردد (اسئلك ... حتّى تكون اعمالى و أورادى كلّها ورداً واحداً) «٢»
مشغلههاى روزمرهگى، پردههاى نسيان و غفلت را در مقابل ديدگان روح، درمىآويزد و حضور و سرمدى را از انسان رهرو مىگيرد (و حالى فى خدمتك سرمداً) «٣»
و بلكه شفّافترين قلبها را در مرتبه خودش به نوعى تيره و تار مىسازد تا جايى كه صاحب زلالترين و صافترين دلها يعنى رسول مكرّم مىفرمود: «انه ليغان على قلبى ...» «٤».
مسلّم است كه براى نجات از چنين زنگار و ظلمتى و براى تحصيل چنان «وحدت» و «دوامى» (وحدتِ ورد، و دوام درك حضور) انسان سالك، هم بايد پيشگيرى نمايد و هم حالت پيش آمده را درمان كند. پيشگيريش اين باشد كه از مجالس بىمصرف و افعال و اقوال مهمل و لايعنى بپرهيزد و همانند راهوار سريعالسيرى كه لحظه به لحظه وضعيّت و امكانات مركب خويش را كنترل مىكند،