الصُّدُورُ» «١»
شديداً مراقب خويش خواهيم بود.
آرى، اگر اين امور را با تمام وجود خود باور كنيم از گردنه صعب العبور و خطرناك اخلاص به سلامت خواهيم گذشت مشروط بر اين‌كه خود را در برابر وسوسه‌هاى زرق و برق جهان مادّى به خدا بسپاريم، و زبان حال و قال اين باشد: خدايا لحظه‌اى ما را در دنيا و آخرت به خود وا مگذار «ربّ لَا تَكْلِنى‌ الى‌ نَفْسى‌ طَرْفَةَ عَينٍ ابَداً لا أَقَلَّ مِنْ ذلِكَ وَ لا أَكْثَرَ» «٢».
اى عزيز! معنى واگذار كردن كار به خدا، ترك تلاش و كوشش و سستى‌و تنبلى نيست، بلكه آن‌چه را در توان دارى براى خودسازى انجام ده، و آن‌چه از توان تو بيرون است به او واگذار، و خود را در تمام حالات به او بسپار، و ذكر تو در درون و برون اين باشد:
«الهى قَوِّ عَلى خِدْمَتِكَ جَوارحى‌ وَ اشْدُدْ عَلَى العَزيمَةِ جَوانِحى‌ وَ هَبْ لِىَ الجِدَّ فى‌ خَشْيَتِكَ وَ الدَّوامَ فِى الْاتِّصالِ بِخِدْمَتِك؛
خداى من! اعضاى من را براى خدمتت نيرومند ساز!
و اراده‌ام را براى اين كار قوى كن!
و توفيق تلاش در طريق ترس و خشيّت از خودت را به من مرحمت فرما!
و مرا هميشه و پيوسته در مسير خدمتت قرار ده!»»

و بالاخره اين راه، و آن چاه است، اگر مرد راهى دامن همّت به كمر زن و بسم اللَّه بگو و حركت كن و اين اشعار را شعار خود ساز (و گوينده اين گفتار را نيز فراموش مكن):