آن نهفته است و رهروان و سالكان طريق الى اللَّه را دستمايه بزرگى محسوب مى‌شود؛ ولى گروهى بسيار كج‌سليقه و لجوجند و انتظار دارند همه چيز را خود بيازمايند تا پذيرا شوند، و معلوم نيست از چه رو از پذيرفتن تجربه‌هاى ديگران ابا دارند، در حالى كه آنها محصول تمام عمر خود را گاه در چند خط يا چند صفحه در اختيار ما مى‌گذارند، و اين بى‌خبران هنوز چند مسأله را تجربه نكرده، عمر را به پايان مى‌برند و خام و ناپخته چشم از جهان فرو مى‌بندند!
اى عزيز! تو چنين نباش، بلكه از اولوالالباب و خردمندانى باش كه قرآن در وصف آنها مى‌گويد: «لَقَدْ كَانَ فِى قَصَصِهِمْ عِبْرَةٌ لِّاوْلِى الْالْبَابِ» «١»
در سرگذشت پيشينيان بينديش و از آن عبرت بگير.
مخصوصاً مطالعه حالات علماى پيشين و بزرگان علم و ادب و تقوا و سالكان طريق الى اللَّه را فراموش نكن كه نكات عجيبى در آن نهفته و هر كدام گوهر گرانبهايى است، و من هميشه از مطالعه حالات آنها تجارب مهمّى اندوخته‌ام.
٤- جبران خطاها
گام بعدى اين است كه بدانيم انسان، جايزالخطاست و در معرض انواع لغزش‌هاست جز معصومان عليهم السلام.
مهم اين است كه انسان در انديشه اصلاح خطاهاى خود باشد، و بر خطا و گناه اصرار نورزد، تعصّب و لجاجت را كنار بگذارد، و حسن ظنّ بى‌مورد به خويشتن و چشم‌پوشى و اغماض از خطاها و گناهان خود را بزرگترين خطا و اشتباه بداند!
حتّى شيطان با اين‌كه مرتكب بزرگ‌ترين گناه و خطا شد و بر حكمت خدا خرده گرفت، و دستور سجده بر آدم را غير حكيمانه شمرد، و تمرّد و سرپيچى را به آخرين