يعنى همه چيز دنيا آوازه‌اش و شنيدنش از خودش بيشتر است، شهرت، يك مسأله‌اى است كه آوازه‌اش از دور، خيلى بلند است، امّا وقتى نزديك مى‌شويم مى‌بينيم جز يك مشت مشكل، چيزى نيست، مرجعيّت آوازه‌اش از دور بلند است امّا از نظر مقامات دنيوى وقتى انسان وارد مى‌شود مى‌بيند نه، مسأله بسيار پردردسرى است. دنيا دورنمايش مهم است ولى از نزديك مهم نيست، به عكس آخرت و مسائل معنوى كه ديدنش از شنيدنش بسيار مهمتر و والاتر است».
در هر حال، بركات و جلوه‌هاى مختلف خلوص در زندگى شخصى و اجتماعى و سياسى انسان بر اهل خرد و بصيرت پوشيده نيست:
حلم و تسلّط بر اعصاب
يكى از جلوه‌هاى آن، حلم و مدارايى و تسلّط بر اعصاب و تواضع در برخورد با اقشار مختلف جامعه (از پايين‌ترين طبقات تا بالاترين و معتبرترين آن) است و اين جلوه‌اى است كه همراهان استاد آن را از گذشته‌اى دور در حافظه دارند و مى‌گويند:
«من هيچ‌گاه در همان موقع كه با هم بوديم عصبانيّت از ايشان نديدم و برخوردها، برخوردهاى صميمانه در محيط صفا بود، صبح زود، من يادم نمى‌رود يك طلبه‌اى مشكلات كفايه‌اش را مى‌آمد از ايشان سؤال مى‌كرد و ايشان از حجره بيرون مى‌رفت و در حياط مدرسه، مشكلات آن طلبه را به طور مرتّب حل مى‌كرد، چون خوش‌فكر بودند و دقيق، نياز به مطالعه قبلى براى حلّ مشكلات آن طلبه نداشتند، در پاسخ به سؤالات، حاضر الذّهن بودند ... سراغ ندارم كه ايشان براى دير آمدن يا زود آمدن رفقا و دير شدنِ- مثلًا- وقت معيّنى كه براى صرف غذا تعيين شده بود عصبانى بشود». «١»

ديگرى مى‌گويد:
«ايشان با افراد، بسيار خوش‌برخورد هستند، مخصوصاً با دوستان و شاگردان. آدم