اكنون مى‌خواهم چند جمله درباره اين مسأله عرض كنم:
اوّل آن كه استحباب نماز باران و استسقاء اجماعى است. «١» در جلد دوازدهم كتاب «جواهر الكلام» به صورت مفصّل در اين‌باره بحث شده است. در جلد پنجم كتاب «وسائل الشّيعه» روايات متواتر يا قريب به متواتر در اين زمينه نقل شده است.
اهل سنّت هم در اين موضوع اتّفاق نظر دارند. تنها كسى كه مخالفت كرده ابوحنيفه است كه او هم مى‌گويد: «فقط دعا مى‌كنند نه نماز».
اما بقيّه اهل سنّت معتقد به اين معنا هستند.
اين سنّت در معرض خطر فراموشى است! نماز باران نمازى است كه مثل نماز عيد فطر و قربان خوانده مى‌شود، همان تكبيرات پنج‌گانه و چهارگانه را دارد. در واقع، در ركعت اوّل با احتساب تكبيرةالاحرام (و تكبير ركوع)، هفت تكبير گفته مى‌شود و در ركعت دوّم (با احتساب تكبير ركوع)، پنج تكبير گفته مى‌شود. در قنوت نماز، براى باران دعا مى‌شود.
بعد از نماز به ترتيب ذيل تكبير و ذكر گفته مى‌شود:
يك‌صد تكبير رو به قبله، يك‌صد «سبحان اللّه» رو به طرف راست، صد مرتبه «لا اله الّا اللّه» رو به سمت چپ گفته مى‌شود. بعد از بيان تكبير و ذكر، امام جماعت رو به جمعيّت كرده و يك‌صد «الحمد للّه» مى‌گويد. سپس امام جماعت خطبه مى‌خواند و بعد همراه مردم توبه مى‌كند و توسّل جسته، دعا مى‌كند.
اين مراسم نماز باران است، نمازى روحانى و بسيار مؤثّر.
يكى از شرايط نماز باران سه روز روزه گرفتن است. البتّه اين شرط شرط صحّت نماز نيست، يعنى بدون آن هم مى‌توان به صورت صحيح، نماز باران را برگزار كرد، بلكه