حيات پر بركت - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٩٩
١٨ تعبّد و ترس از حساب و ميزان
با آنكه استاد، اوّلًا: بسيارى از ابواب فقه را درس گفتهاند، و از اين طريق يك بار مسائل مختلف فقهى را استنباط كردهاند، و ثانياً: بر تمام عروةالوثقى سيّد يزدى قدس سره تعليقه زدهاند و از اين طريق بار ديگر، نگاهى مستنبطانه به ابواب فقهىِ معنون در عروة الوثقى دوختهاند (و نسبت به ابوابى از فقه كه در عروه مطرح نيست بر تحريرالوسيله مرحوم امام قدس سره كم و بيش تعليقه زدهاند) و ثالثاً: به مدّت دو سال كار مداوم، با قلم روان و رساى خويش و به شكل بديعى، رساله عمليه را نوشتهاند و به اين طريق، براى بار سوّم همه ابواب فقه را مرور كردهاند و آراى شخصى خويش را استخراج نمودهاند و در نتيجه بسيارى از مسائل را لااقل سه بار ديدهاند و مورد لحاظ و توجّه قرار دادهاند، در عين حال در بسيارى از استفتائات با وسواس و حسّاسيّت، برخورد كرده و با صبر و حوصله براى بار ديگر مداركش را مورد دقّت قرار داده، جواب مسأله را موكول به زمان ديگرى مىكنند.
روشن است چنين حسّاسيّتى، تعبّد و تديّنى خاص، تقوايى ويژه و خوف از حساب و كتاب و ميزان را طلب مىكند، خصوصيّتى كه چون ساير خصلتها و ويژگىهاى استاد، از نُمودها و جلوههاى مختلفى در زندگى معظّمله برخوردار است از آن جمله است «وسواس در مسائل مالى و مصرف بيتالمال و سهمين و نداشتن ريخت و پاش».