خود ايشان در اين رابطه مى‌گويد:
«نه تنها كارهاى درسى و بحث و تحقيق بلكه حتّى خوردن و خوابيدن و بيدار شدن و همه اينها بايد مطابق نظم باشد و اين نظم سبب مى‌شود كه ما از اوقات مان بهترين بهره را ببريم. اگر نظم نباشد ما نمى‌توانيم كارهاى مهمّى را انجام بدهيم. تأليفات مهم بدون برنامه‌ريزى منظّم، غيرممكن است».
حكايت‌هاى دوستان و همراهان، نشان از وجود چنين نظمى در استاد، از گذشته دور دارد. يكى «١» از آنان مى‌گويد:
«يك چيزى كه از ايشان سراغ دارم نظم در كار بود، منظّم بود، با برنامه حركت مى‌كردند، برنامه مطالعه، برنامه خواب، برنامه عبادت و برنامه كارهاى حجره».
اگر نظم نباش بروجردى شنيدنى و خواندنى است و ذكر آن در عنوان «آزادانديشى و اعتماد به نفس» استاد خواهد آمد، لكن در اين فصل بى تناسب نيست كه گفته شود، اگرچه اقدامات اصلاح‌گرايانه استاد و دوستانش براى ايجاد نظم در حوزه، در زمان خود آن مرحوم (آيةاللّه العظمى بروجردى) مؤثّر واقع نشد، لكن در طول زمان و به دست بزرگانى چون مرحوم امام (قدّس سرّه) و آيةاللّه العظمى گلپايگانى (كه در زمان حيات مرحوم آيةاللّه العظمى بروجردى از علماى درجه دوّم به حساب مى‌آمدند ولى پس از او به عنوان علماى درجه اوّل و زعيم حوزه علميّه مطرح گرديدند) تأثير خويش را گذاشت كه