خاصّى را در جمع نمازگزاران ايجاد كرده بود.
جمعيّت، بيش از حدّ انتظار بود. همگى آماده نماز شدند. امام با گفتن تكبيرة الاحرام و توصيف خداوند به بزرگترى و برترى در تمام صفات، دستها را به نشانه به پشت سر انداختن هر آن‌چه غير از خداست بالا آورد و نماز را شروع كرد. مردم مشتاق و عاشق كه اكنون با سه روز روزه و توبه و استغفار حال ديگرى داشتند، در حالى كه اشك چشمانشان روان بود، نماز را شروع كردند.
امام پس از قرائت سوره حمد، سوره كوثر را خواند. سپس معظّم‌له در قنوتهاى پنج‌گانه ركعت اوّل دعاى ذيل را مترنّم شدند:
«اللّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ، كَما صَلَّيْتَ عَلى‌ ابْراهيمِ وَ آلِ ابْراهيمَ، انَّكَ حَميدٌ مَجيدٌ. وَ صَلِّ عَلى جَمِيعِ الانْبِيَاءِ وَ الْمُرْسَلينَ، وَ الْمَلائِكَةِ الْمُقَرَّبينَ، وَ الشُّهَداءِ وَ الصَّالِحينَ. اللَّهُمَّ نَزِّلْ عَلَيْنا غَيْثاً مُبارَكاً، انَّكَ انْتَ الوَلِىُّ الْحَميدُ، وَ بِالْاجَابَةِ جَديرٌ، وَ انْتَ عَلى كُلِّ شَىْ‌ءٍ قَديرٌ» «١».
ركعت دوم با چهار قنوت انجام شد و نماز به آخر رسيد.
پس از اتمام نماز، در حالى كه برخى از نمازگزاران عباهاى خود را پشت و رو كرده بودند همگى با صداى بلند رو به سوى قبله، يك‌صد تكبير گفتند. تكبير آنان با شور و هيجان وصف‌ناپذير و صفاى خاصّى گفته مى‌شد. بعد از گفتن تكبير، نمازگزاران به سمت راست چرخيدند، به گونه‌اى كه شانه چپ آنان به سمت قبله بود و در اين حالت يك‌صد بار «سبحان اللّه» گفتند. آنان با تمام وجود خود خداوند را ياد مى‌كردند گويا «ذكر» معنا و مفهوم تازه‌اى پيدا كرده بود و براى اوّلين بار بود كه به