مورد ديگر تفسير موضوعى «پيام قرآن» است كه انصافاً روش تازه و بديعى در عرضه يك دوره اصول عقايد و معارف اعتقادى و اخلاقى و ... قرآن، مى‌باشد و حقّاً- چنان كه بعضى از اساتيد حوزه، تأكيد داشتند- جا دارد كه به عنوان كتاب درسى حوزه‌ها درآيد.
در اين كتاب تمام مباحث اعتقادى از شناخت‌شناسى گرفته تا مباحث معاد و عدل و امامت و نيز مباحث حكومتى و اخلاقى اسلام، از نظر آيات قرآنى (با چاشنى قرار دادن روايات و نكات تاريخى در لابه‌لاى مباحث) مورد بحث قرار مى‌گيرد به اين صورت كه ابتدا مجموعه آيات مربوط به يك عنوانِ اعتقادى شناسايى شده، سپس به همان سبك تفسير تربيتى، ترجمه، شرح و تفسير مى‌شود آن‌گاه نكته‌هايى كه از جمع‌بندى اين آيات در ارتباط با آن عنوان اعتقادى به دست مى‌آيد يكى پس از ديگرى بيان مى‌گردد.
مورد چهارم كتاب «فيلسوف‌نماها» است كه صرف‌نظر از خلّاقيتى كه از حيث محتوا در آن، اعمال شده (و بحثش در فصل قبل گذشت) از جهت عرضه و ارائه مطالب نيز- لااقل در محدوده حوزه و كتاب‌هاى حوزوى و دينى- شاهكارى از ذوق و هنر و نوآورى است؛ زيرا اوّلًا: مطالبى كه به عنوان نقد سخنان «ماركسيسم و ماترياليسم» در آن بيان گرديده با حقايق شيرين و جالب اجتماعى و تاريخى آميخته شده و ثانياً: در قالب قصّه و داستان درآمده است.
استاد خود در اين زمينه در مقدّمه كتاب مى‌نويسد:
«نگارنده سال‌ها در اطراف اين مكتب (مكتب ماركسيسم) و عواقب خطرناك معنوى و مادّى كه از آن متوجّه عالم بشريّت مى‌شود، مطالعاتى به عمل آورده ... مانع بزرگى كه بيش از هر چيز بر سر اين راه خودنمايى مى‌كرد، عدم اطّلاع غالب افراد از اصطلاحات فلسفى جديد و قديم بود ولى آن‌هم با حذف آن اصطلاحات و يا تبديل به عبارات ساده معمولى- بدون اين‌كه ارزش حقيقى خود را از دست دهد- از ميان