تربيت ديدبانان مكتبى
ديدبانى استاد از مكتب، زمانى به عمق و اهمّيّتش رسيد كه از حدّ ديدبانى فردى بيرون آمده، به سطح ديدبانى گروهى و به تعبير رساتر: «پرورش ديدبانان مكتبى» ارتقا يافت يعنى با تشكيل لجنه‌هاى مختلف در موضوعات متفاوت، تربيت نيروهاى انسانى كارآمدى را براى پاسخ‌گويى به شبهات و معضلات اعتقادى و اخلاقى آغاز كرد، او خود در اين رابطه مى‌فرمايد:
«از جمله درسهايى كه در حوزه علميّه قم شروع كرديم درس عقايد و كلام جديد بود منظورم از كلام جديد اين بود كه ما در عصر حاضر با مكتب‌هاى مختلف مذهبى و غير مذهبى روبرو هستيم، مكتب هايى كه در گذشته يا وجود نداشت و يا بسيار ضعيف و كمرنگ بود. از جمله مكتب‌هاى الحادى و مادّه پرست و يا به تعبير ديگر: آنهايى كه دين و مذهب و حتّى جهان ماوراى طبيعت را قبول ندارند و به علاوه مذاهب ساختگى كه مى‌دانيم بسيارى از آنها را استعمارگران دنيا براى حفظ منافع خويش ايجاد كرده‌اند و با توجّه به اين‌كه از يك سو در طبيعت بشر عشق و علاقه به مذهب نهفته شده و از سوى ديگر مذهب‌هاى راستين و آسمانى هم بر ضدّ منافع مستكبران است، آنها به دنبال مذهب و مكتبى بودند كه هم بتواند عشق انسان‌ها را به مذهب به طور كاذب اشباع كند و هم در مسير منافع استكبار باشد. از طرف ديگر اين نكته نيز قابل توجّه است كه تمام دنيا به هم مربوط شده و وجود يك عقيده و مكتب در يك جاى دنيا به آسانى سبب مى‌شود كه در جوامع ديگر هم نفوذ كند. مجموعه اين نكات مطلبى نيست كه حوزه‌هاى علميّه بتواند در برابر آن بى‌تفاوت باشد، بلكه لازم است كه اين مكاتب و مذاهب طرح شود و موضع اسلام در مقابل آن به طور مستدلّ و منطقى روشن گردد.
به همين دليل من دو جلسه تشكيل دادم يك جلسه درس عقايد بود كه در آن كلام جديد و قديم به هم آميخته بود و از اوّلين مسائل كلام شروع كردم و چون در حوزه