مى‌رود، ولى استاد، از پيشگامان و خطشكنان اين جبهه است و خود، وقتى كه تجربيّات دوران نويسندگى را برمى‌شمرد، چنين مى‌فرمايد:
«اوّلين تجربه‌ام اين است كه به روشنى بر ما ثابت شد كه كار جمعى در همه جا و مخصوصاً در كارهاى علمى به ويژه در نوشتن كتاب، بر كار فردى بسيار برترى دارد، كتاب‌هايى كه ما به صورت جمعى نوشته‌ايم يعنى با مشورت انجام شده، هم سريع‌تر پيش رفت و هم پرمايه‌تر و مرغوب‌تر و مطلوب‌تر واقع شد، حتّى اگر طرف مشاور انسان شاگردان او باشند.
پيشرفت سريع تفسير نمونه و تفسير پيام قرآن و مطلوبيّت و مرغوبيّت آن، مولود كار جمعى است. كتاب‌هايى را كه من در عقايد نوشتم، قبلًا تدريس كرده‌ام، لذا مولود كار جمعى است و كتاب فيلسوف‌نماها نيز بالاخره نزد جمعى از فضلا و بزرگان مطرح شد پس به يك معنى كار جمعى است. به هر حال من توصيه مى‌كنم كه همه عزيزان نويسنده تا مى‌شود كار جمعى را بر كار فردى مخصوصاً در كار تأليف و تصنيف كتب مهم، مقدّم بدارند».
و نيز با توجّه به اين‌كه شرح صدر، تحمّل نظرات مخالف و اجتناب از مطلق‌نگرى و برخوردارى از گذشت و اغماض است، مى‌فرمايد:
«همان گونه كه اشاره كردم با تجربيّات زندگى‌ام دريافته‌ام كه بايد كارها به صورت دسته‌جمعى باشد، پيشرفت بسيار خوبى دارد و از خطا و اشتباه محفوظتر است منتهى در كار دسته‌جمعى و گروهى شرايطى است كه سعى كرده‌ام با استمداد از لطف پروردگار تا آن‌جا كه مى‌توانم به آن عمل كنم و به ديگران هم توصيه مى‌كنم: در اين موارد بايد انسان به نظرات ديگران احترام بگذارد، عقيده مخالف را تحمّل كند، سعه صدر و اغماض داشته باشد. اگر اين امور دست به دست هم بدهد كار گروهى ادامه مى‌يابد، امّا اگر من مطلق‌نگر باشم فكر خودم را صددرصد صائب و مخالف آن را باطل