كار اصلى حوزويان است) تدريجى است و بر مربّى لازم است عامل زمان را در ساختن روان و فكر آدمى به حساب آورد و دل خستگى از تبليغ دين را به خودش راه ندهد و همانند بسيارى نباشد كه پرشور و پرگداز وارد صحنه مى‌شوند، امّا با برخورد با ناملايمات و ناسازگارى‌ها و كم‌توجّهى‌ها، از ميدان به در مى‌روند و به طور كلّى از هدايتِ نسل معاصر، نااميد مى‌شوند!.
تأليفات متنوّع استاد در زمينه‌هاى مختلف اجتماعى و اخلاقى، و طول زمانِ ارشاد و هدايت نسل حاضر، گواه زنده‌اى است بر اين مدّعا.
بذل آبرو در راه خدا
ديگر از جلوه‌هاى خلوص، بذل آبروست؛ كسانى ممكن است در مقام سخن و قلم، از مدينه فاضله اسلام سخن‌ها برانند و از توانِ دين در اداره جامعه، قلم‌ها بزنند و از ضعف تئورى‌هاى شرق و غرب حرف‌ها بگويند، امّا در مقام عمل، به هيچ قيمتى حاضر نباشند كه شخصيّت علمى و حوزوى خويش را فدا كنند و از اعتبار و آبرو، مايه بگذارند و در اين مسير، مَتَلَك‌ها و اتّهامات را با جان و دل خريدار شوند و براى ارتباط مستقيم با نسل معاصر و آشنايى با خواسته‌ها و نيازهاى آنان، از لاك مباحث خشك مدرسه‌اى و چهارديوارى مباحث آكادميك فلسفى و غير فلسفى بيرون آمده، سرى به دنياى خارج و هياهوى مكاتب و افكار موجود در ساير محافل و مراكز تعليمى بزنند و از جامع‌نگرى دين و قدرت پاسخ‌گويى آن به همه دردها در همه اعصار و امصار، بهره‌اى داشته باشند.
همه اينها به اين جهت است كه پاسخ‌گويى از شبهات و معضلات مختلف نسل حاضر و آشنا شدن با مقتضيات و معلومات زمان، با دشوارى‌هاى فراوانى همراه است و اتهامات جانكاه و توان‌سوزى را به دنبال دارد و خلوص و عشق وافرى را