و نيز مى‌فرمايد:
«شب و روز، تابستان و زمستان، ماه رمضان و محرّم و صفر، جز روز جمعه و بعضى از ايّام تعطيلات مهم (سه روز در سال!) همه روز درس مى‌خوانديم و در مدرسه چيزى جز مباحثه و تدريس حاكم نبود. عشق من روز به روز بيشتر مى‌شد، هر مقدار درس مى‌خواندم راضى نبودم مرتّباً به استادم فشار مى‌آوردم كه بيشتر درس بدهد ولى او راضى نمى‌شد، شايد تصوّرش اين بود كه اگر كودكى سيزده ساله، اين همه براى درس فشار بياورد، به زودى پژمرده شده، آينده‌اش به خطر مى‌افتد. پيوسته با او در جنگ و گريز براى گرفتنِ درس بيشتر بودم و او سعى داشت من بيشتر از اندازه درس نخوانم و حق با او بود ولى شخصى كه عاشق چيزى است تسليم اين حرفها نمى‌شود! «١»