«بودجه‌اش فراهم نيست» و «شايد به پايان نرسد» و «شايد عمرمان كفاف ندهد» و ... در قاموسشان وجود ندارد، پس اگر در عرصه تأليف قدم گذارد ممكن است در سنين حدود هفتاد سالگى، نوشتن كتابى را آغاز كند كه با تحليل‌هاى ظاهرى و مادّى، قواى او نمى‌تواند تا پايان راه همراهش شود، و اگر در عرصه ساير خدمات فرهنگى اقدام كند با دست خالى و امكانات ظاهراً محدود، پروژه‌هايى را آغاز مى‌كند و در دست مى‌گيرد و يا فرمان اقدامش را مى‌دهد كه به راستى به اتمام رسيدن آن به شوخى نزديك‌تر است.
خداى را شاكريم كه استاد ما از جمله كسانى است كه از اين نگاه نورانى برخوردار بوده و هست يعنى در زمره خادمانى است كه هم- همانند قطره‌اى كه به دريا وصل شود- «امكانات» از نگاهش نامتناهى است و هم از آن‌جايى كه تشنه خدمت است و شيفته احياى مكتب، از خدمات علمى و فرهنگى احساس سيرى و خستگى نمى‌كند.
براى اثبات اين مدّعا كافى است كه اوّلًا به اقدام شجاعانه او در زمينه شرح و تفسير نهج‌البلاغه مثال بزنيم كه در سنين حدود هفتاد سالگى دست به اين پروژه سنگين و طولانى زده است (و بحمد اللَّه سه جلد از آن- خطبه اوّل تا خطبه نود- به چاپ رسيده است) كه لااقلّ و در يك محاسبه بدوى، پانزده سال طول مى‌كشد تا به اتمام برسد و ثانياً به فهرستى از تأليفاتى كه عدد آن از مرز يكصد و سى گذشته است و نيز فهرستى از ساير خدمات فرهنگى معظّم له (نظير مسجد و مدرسه و ....) نظرى بيفكنيم:
الف: آثار علمى
ب: آثار اجتماعى