آشنايى بيشتر با يك چهره آشنا

حمد و سپاس، خداوندى را كه باب علم و دانش را بر انسان گشود و با تعبيه علم به اسماء «عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْمَآءَ» «١»
در متن آفرينش او و نهادينه ساختن آن در هويّت و فطرت او، استعداد مقام خليفة اللّهى و قابليّت برترى يافتن بر فرشتگان و مسجود آنان شدن را به او ارزانى داشت، و با اعطاى قلم «عَلَّمَ بِالْقَلَمِ- عَلَّمَ الإِنْسَانَ مَا لَمْ يَعْلَمْ» «٢»
و بيان «عَلَّمَهُ الْبَيَانَ» «٣»
راه شكوفايى آن نهاد مقدّس را بر او هموار ساخت.
و درود بى‌پايان، بر رسولان و پيام‌آورانش كه هدايت و تعليم آنان، تحميلى بر جان انسان نيست بلكه تنها اشاره و انگيزشى است براى آن ذخيره‌هاى بنيادين و دفينه‌هاى عقلى و فطرى (.. و يثيروا لهم دفائن العقول) «٤» به ويژه بر صادر نخست و تجلّى اوّل و اكمل انسانهاى كامل؛ كسى كه شاهد و پرچمدار همه امم و انبياست «فَكَيْفَ إِذَا جِئْنَا مِن كُلِّ أُمَّةِ بِشَهِيدٍ وَ جِئْنَا بِكَ عَلَى‌ هَؤُلَآءِ شَهِيداً» «٥»
(آدم و من دونه تحت لوائى يوم القيامة) «٦» و بر اهل بيت طيّب و طاهرش كه مظهر همه اسماى حسنايى هستند كه از مخزن غيب مطلق ظهور و بروز يافته است (نحن واللّه الأسماء