حيات پر بركت - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٨٤
در هم كوبيد تا پس از احياى مجدّد، اطمينان به معاد يابد و به آرزوى قلبى خود «لِّيَطْمَئِنَّ قَلْبِى» «١»
برسد.
اين گوهر گرانبها يعنى سكينه و آرامش را چگونه مىتوان يافت؟ و در كدامين اقيانوس جستجو كرد؟
به شما عرض مىكنم طريقه دسترسى به آن بسيار آسان و در عين حال بسيار مشكل است، به اين مثال گوش جان فرا دهيد:
آيا هرگز در يك روز ابرى، سوار هواپيما شدهايد؟ هواپيما تدريجاً اوج مىگيرد و آهسته آهسته از ميان ابرها گذشته، بالاى ابرها قرار مىگيرد، در آنجا آفتاب عالمتاب با شكوه تمام مىدرخشد، همه جا روشن و پرنور است، در آنجا در تمام طول سال هرگز خبرى از ابرهاى تيره و تار نيست و چهره خورشيد هيچ گاه حجابى ندارد، چون برتر از ابرهاست!
ذات مقدّس خالق جهان، آفتاب عالمتاب است كه همه جا نورافشانى مىكند و ابرها، همان حجابهايى است كه ما را از مشاهده جمال حق، مانع مىشود، اين حجابها همان اعمال سوء ماست، همان آمال و آرزوهاى ماست.
و به گفته امام عارفان: «انَّكَ لْا تَحْتَجِبُ و مِنْ خَلْقِكَ إلَّا انْ تَحْجُبَهُمُ الْاعْمالُ دُونَك» «٢».
حجابها همان شياطينى هستند كه به خاطر اعمال ما، در ما نفوذ كرده، و گرداگرد قلب ما را احاطه كردهاند، چنان كه در حديث آمده: «لَوْ لا انَّ الشَّياطينَ يَحُومُونَ عَلى قُلُوبِ بَنِى آدَمَ لَنَظَرُوا الى مَلَكُوتِ السَّماواتِ؛ اگر شياطين بر دلهاى بنىآدم احاطه نمىكردند، آنها ملكوت آسمانها را مىديدند» «٣».