مالامال از عشق خداوند و با دلى شكسته از خطا و گناه، وجود تمامى نمازگزاران را فرا گرفته بود.
پس از پايان يافتن ذكرهاى چهارگانه نماز، نمازگزاران بر زمين نشستند تا امام خطبه نماز باران را به شرح ذيل ايراد فرمايد:
خطبه نماز باران
بسم اللّه الرّحمن الرّحيم الحمد للّه رب العالمين و صلّى اللّه على سيّدنا محمّد و آله الطيّبين الطاهرين المعصومين لا سيّما بقية اللّه المنتظر ارواحنا فداه.
يكى از سنّتهاى مهمّ اسلامى، خواندن نماز باران به هنگام خشكسالى است.
همان‌طور كه قبلًا هم اشاره كردم، استحباب نماز باران در ميان علماى شيعه يك نظر مورد قبول همه و اجماعى است و در بين علماى اهل تسنّن، نظرى است مشهور و مورد قبول اكثريّت آنان.
مى‌توان به طور كلّى گفت كه نماز باران در زمانهاى متفاوت خوانده شده است. در زمان پيامبر اكرم خاتم الانبياء محمد صلى الله عليه و آله، عدّه‌اى خدمت آن حضرت رسيدند و عرض كردند: «مردم در زحمت و عسرت و شدّت به سر مى‌برند. حيوانات و چهارپايان ما در حال هلاك شدن هستند».
پيامبر صلى الله عليه و آله فرمودند: «همراه من بياييد!».
همگى حركت كردند و از شهر خارج شدند. آن حضرت صلى الله عليه و آله نمازى خواندند و سپس باران پربركتى نازل شد. سپس فرمودند: «اگر امروز ابوطالب در اين‌جا مى‌بود، خوشحال مى‌شد».
مردم عرض كردند: «منظور شما چيست؟».
امير المؤمنين على عليه السلام فرمود: «شايد منظور شما اين شعر ابوطالب باشد»:
و ابيض يستسقى الغمام بوجهه ربيع الينامى عصمة الارامل‌
يلوذ به الهلاك من آل هاشم فهم عنده فى نعمة و فواضل‌

پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «بله، مى‌خواستم همين مطلب را بگويم» «١».
مرحوم صاحب جواهر در اين‌جا، تعبيرات بسيار جالبى دارد. ايشان مى‌فرمايد:
«سزاوار است هنگامى كه مردم در چنگالهاى خشكسالى و كم‌بارانى گرفتارند، به سوى درگاه خداوند بروند و به دعا متوسّل شوند، در شب دعا كنند، در روز دعا كنند، به صورت پنهانى دعا كنند يا آشكار، به هر صورتى كه باشد بايد از قلب پاك صادر شود.»
سپس مى‌گويد: «اين دعاها، ابرهاى جود و بركت خداوند را به حركت مى‌آورد و كرم معبود را متوجّه مردم مى‌كند. چگونه چنين نباشد در حالى كه دعا كليد نجات و رستگارى است. مناجات با خداوند سبب خلاصى است و به وسيله اخلاص است كه مردم نجات مى‌يابند».
در ادامه مطلب، اين فقيه بزرگوار مى‌افزايد: «سزاوار است كه دعا بعد از توبه باشد يعنى بعد از فراموش كردن معصيتها و بعد از آن كه مردم حقوق يكديگر را پرداختند اگر حقّى از يكديگر غصب كرده‌اند به صاحبان آن برگردانند. مردم به ديدار هم بروند و صله رحم را انجام دهند. و نسبت به يكديگر مواسات انجام دهند».
در ادامه كلام فوق چنين مى‌خوانيم: «بزرگترين وسيله توجّه به خدا، توبه و استغفار است. زيرا توبه و استغفار گناهان را محو مى‌كند و اين گناهان آدمى است كه سبب اصلى خشكسالى و مشكلات او شده است. معلوم است وقتى سبب اصلى از بين برود، مسبّب هم از بين خواهد رفت» «٢».
امير المؤمنين على عليه السلام در خطبه‌اى كه از ايشان نقل شده است، چنين مى‌فرمايد: