كَفِّرْ عَنَّا سَيِّئَاتِنَا وَ تَوَفَّنَا مَعَ الْأَبْرَارِ؛ پروردگارا! ما صداى منادى تو را كه به ايمان دعوت مى‌كرد شنيديم، و ايمان آورديم، پروردگارا! گناهان ما را ببخش، بدى‌هاى گذشته ما را بپوشان و ما را با نيكان بميران» «١».
در هر كدام اگر درست بينديشى دريايى از معارف و نور الهى است و حاكى از عشق و محبّت به آن مبدأ بزرگ جهان و عالم هستى است، عشق و محبّتى كه هر زمان انسان را به او نزديك‌تر مى‌سازد.
از اذكار معصومين عليهم السلام و زيارت عاشورا و زيارت آل ياسين و دعاى صباح و كميل و ندبه و مانند آن كمك بگير، و حتّى جمله‌هاى زيادى از دعاى عرفه را مى‌توانى در نمازهايت بخوانى، و نماز شب را فراموش نكن هرچند مخفّف و بدون شاخ و برگ باشد، كه در هر حال كيمياى اكبر و اكسير اعظم است و بدون آن، كمتر كسى راه به جايى مى‌برد و تا مى‌توانى به خلق خدا كمك كن (از هر طريقى كه باشد) كه تأثير عجيبى در پرورش روح و رسيدن به مقامات والاى معنوى دارد، و هيچ روزى بر تو نگذرد كه خالى از خدمت يا خدماتى باشد.
بايد حال و هواى اين دعاها رادر دل، تحقّق بخشى و دست نياز به سوى آن مبدأ فيّاض دراز كنى، كه بدون ياد او، دل، موجودى مرده و بى‌روح است.
سپس دست به دامان نيكان و پاكان (پيامبران و امامان معصوم عليهم السلام) و پويندگان راه آنها يعنى علماى بزرگ و راهيان كوى دوست و عارفان باللّه بزن و در حالات آنها بينديش كه پرتو نور باطنشان، بر اساس اصل محاكات، در درون قلب تو خواهد درخشيد و به دنبالشان حركت خواهى كرد.
در حقيقت هم‌نشينى با تاريخ بزرگان همچون همنشينى با خود آنهاست، همان گونه كه هم نشينى با تاريخ زندگى بدان همانند همنشينى با بدان است!