ادامه داشت. من معتقد بودم تدريس، مانند درس خواندن، هر دو واجب است. در هنگام تدريس، انسان به مسايلى واقف مى‌شود كه هنگام درس خواندن به آن واقف نمى‌شود و در هنگام تدريس، انسان، احساس مسئوليّت بيشترى مى‌كند كه چيزى را كه خودش دقيقاً نفهميده براى ديگران نگويد.
حوزه درس من به خاطر آشنايى تدريجى و تجربى بيشتر به فن تدريس كه خود، فنّ بسيار ظريف و مهمّى است رونق بيشترى گرفت، هنگامى كه مشغول تدريس رسائل و مكاسب و كفايه شدم جمعيّت قابل ملاحظه‌اى از طلّاب با استعداد، اطراف مرا گرفتند، و من به همه عزيزان طلّاب و فضلا توصيه مى‌كنم كه تا پايان عمر تدريس را فراموش نكنند، هرچند براى يك نفر باشد!».
سپس با اشاره به نقطه آغاز تدريس در كرسى دروس خارج مى‌فرمايد:
«شايد حدود سنه چهل بود كه به فكر تدريس خارج افتادم و از خارج اصول شروع كردم و بعد تدريس خارج فقه را آغاز كردم، علاقه شديدى به تدريس داشتم و از درس دادن لذّت فوق‌العاده‌اى مى‌بردم گويى خستگى را از وجود من برطرف مى‌كرد و الان هم چنين است ...».
و در پايان با اشاره به نقش بسيار زياد تدريس، براى بار دوّم، طلّاب حوزه‌هاى علميّه را به اين امر توصيه مى‌كند و مى‌فرمايد:
«بار ديگر به همه طلّاب عزيز، توصيه مى‌كنم كه سنّت هميشگى حوزه‌ها را غنيمت بشمارند و كسانى كه درس بالاتر را مى‌خوانند مشغول دروس پايين‌تر شوند و يقين داشته باشند همان‌طور كه شاگردان از وجود آنها استفاده مى‌كنند آنها هم از وجود شاگردان، استفاده خواهند كرد و شايد تدريس، بيش از آن‌چه براى شاگرد مفيد است براى استاد مفيد باشد، تدريس انسان را وادار به تحقيق و دقّت فراوان و موشكافى مى‌كند و علاوه بر فهم مسائل، قدرت تفهيم مى‌دهد و در يك جمله خلاصه كنم عالمى كه تدريس نكند حتماً گرفتار كمبودهايى خواهد شد!».