نقطه آغاز دروس دينى
اين نبوغ و فوق‌العادگى پس از طىّ دوره دبستان و دبيرستان و پس از آن‌كه با سقوط رضاخان و فراهم شدن آزادى نسبى، از طرف يكى از علماى بزرگ شيراز (مرحوم آيةاللّه حاج سيّدنورالدين شيرازى) از همه علاقمندان به تحصيل علوم دينى دعوت به عمل آمد (و استاد نيز در سال سوّم دبيرستان با اشتياق زائدالوصفى حاضر شدند كه در كنار دروس دبيرستان، دروس دينى را مشغول شوند) بيشتر و بيشتر رُخ نشان مى‌داد:
«محلّ بعدى ما مدرسه خان در شيراز بود كه از مدارس بسيار قديمى و بزرگ و معروف است كه محلّ تدريس يا تحصيل فيلسوف گرانقدر صدرالمتألّهين شيرازى بود. شروع به جامع‌المقدّمات و شرح الأمثله كردم. استاد من، مرحوم آيةاللّه ربّانى شيرازى بود، به ايشان گفتم من جامع‌المقدّمات ندارم اگر بيست و چهار ساعت، امانت بدهى مطالعه مى‌كنم و امثله و شرح‌الامثله را يك روزه با مطالعه، امتحان مى‌دهم، ايشان به من دادند و تمام شب و روز را مشغول شدم و فردا امتحان دادم قبول شدم و به رتبه بالاتر ارتقاء يافتم و با ايشان خداحافظى كردم و در كلاس ديگرى شركت نمودم».
پيمودن راه ده‌ساله در چهار سال
درخشندگى اين نبوغ، زمانى اوج مى‌گيرد كه استاد، ره ده ساله امروزِ دورانِ سطحِ حوزه‌هاى علميّه را چهارساله مى‌پيمايد، آن‌گاه، در حالى كه تنها هفده بهار از عمر شريفش مى‌گذرد بر متن عميق و در عين حال معقّد كفاية الاصولِ مرحوم آخوند خراسانى، حاشيه مى‌زند. استاد در اين‌باره مى‌فرمايد:
«با جدّيتى كه استاد بسيار دلسوز و پركار (آيةاللّه موحّد) داشت، از اوّل سيوطى تا آخر كفايه را نزد او در مدّت چهار سال خواندم، همان درسى كه امروز در حوزه‌ها در