٢٥ اندرزها و اشعار

مسير پرفراز و نشيب سير و سلوك و طريق پر پيچ و خم حركت الى اللَّه، گرچه در هر منزلى، جلوه‌اى دارد و مناظر و مشاهد دل‌انگيزى را (با شهود و حضورهاى انس‌انگيز و معرفت‌ها و يقين‌هاى بهجت‌بخش در عالم بيدارى و يا لااقلّ در قالب رؤياهاى صادقه در چشم‌انداز مؤمن سالك قرار مى‌دهد، ليكن آن جلوات و اين مناظر وقتى به اوج خود مى‌رسد كه سالك خداجوى به منازل كهنسالى رسيده، پير راه شود و در سنين پختگى قرار گيرد زيرا:
اوّلًا: در اين منازل بيشترين رنج را در مسير پرفراز و نشيب لقاءاللَّه به مضمون «يَا أَيُّهَا الْإِنْسَانُ إِنَّكَ كَادِحٌ إِلَى‌ رَبِّكَ كَدْحاً فَمُلَاقِيهِ» «١»
و در دفاع از حرم رب، و حراست از دين او، متحمّل شده، و طبيعى است كه حظّ او از لقاى رب نيز بيشتر باشد و بهره زيادترى از تماشاى جمال محبوب نصيبش گردد.
ثانياً: ظرفيّت و وسعت وجودى كه او در اين سنين پيدا كرده، بالاتر و بيشتر از ظرفيّت و وسعتى است كه در دوران قبل داشته، و طبيعى است كه بر اساس «هركه بامش بيش، برفش بيشتر» نزولات بيشترى از آسمان ملكوت، شامل سرزمين وجودش شود.
ثالثاً: او در اين دوران پختگى، كوله‌بارى از تجربه است، تجربه بى‌وفايى‌ها، و