است. جايى كه نيمى از مردم جهان (حدود دو ميليارد نفر) فى المثل مى‌توانند يك مسابقه ورزشى را با وسائل روز مشاهده كنند، يا يك مجله يا روزنامه در چندين ميليون نسخه در پنج قاره دنيا منتشر مى‌گردد، اهمّيّت برخورد عقايد با استفاده از اين وسائل را آشكارتر مى‌سازد. براى پى بردن به اهمّيّت موضوع، كافى است بدانيم اين تعداد تماشا كننده يا مستمع، به آن اندازه است كه اگر ما بخواهيم همه روز، جلسه‌اى بالغ بر يك هزار نفر داشته باشيم، شش هزار سال تمام يعنى تمام طول تاريخ گذشته بشر را اشغال خواهد كرد و يا اگر كتابى را از آغاز تاريخ بشر تا امروز هر سال تجديد طبع در يكهزار نسخه مى‌كرديم مجموعاً به اندازه تيراژ يكى از اين مطبوعات آن هم در يك روز مى‌شد!» «١».
در پايان اين فصل لازم است به يك سؤال پاسخ داده شود و آن اين‌كه آيا چنين ذهن مبتكر و خلّاقى در همه انسان‌ها وجود دارد و يا در بعضى از انسان‌ها به وديعت گذاشته شده است؟ و در هر صورت چگونه مى‌شود قوّه خلّاقيّت را شكوفا كرد و به فعليّت رساند؟
در جواب سؤال اوّل بايد گفت كه شواهدى از آيات و روايات دليل بر آن است كه همه انسان‌ها بالقوّه از نوعى از ابتكار و خلّاقيّت برخوردارند و اساساً اين نكته از امتيازات نوع انسان بر ساير انواع است و ممكن است آيه «علّمه البيان» در سوره «الرّحمن» ناظر به همين باشد.
خلّاقيّت و ابتكار چگونه شكوفا مى‌شود؟
در جواب سؤال دوّم مى‌توان گفت: يكى از اسباب شكوفا شدن قوّه ابتكار، حصول شكّ و ترديد و بلكه وسواس در هر مسأله‌اى است كه به ذهن انسان عرضه مى‌شود.