شهربانى قم را احضار كردند و گفتند: اين مجلّه، فوراً بايد آزاد شود. رژيم شاه به خوبى مى‌دانست كه تهديدهاى آيةاللّه العظمى بروجردى جدّى است. يك وقت ديدم رئيس شهربانى دربدر به دنبال من مى‌گردد و گفت: خواهش مى‌كنم شما دستور دهيد زودتر اين مجلّه منتشر شود، من شفاهى مى‌گويم و بعد هم اجازه كتبى خواهيم داد. ما مجلّه را منتشر كرديم بى‌آن‌كه اجازه‌اى به ما داده شود، و مشكل اجازه، همچنان وجود داشت تا بعد از فشار زياد آن مرجع بزرگ، به حكم اجبار، امتياز آن را صادر كردند و جالب اين‌كه روى پرونده مجلّه از بخش مطبوعات وزارت كشور نوشته شده بود: «مورد توجّه آيةاللّه العظمى بروجردى»، و همين امر، حلّال مشكلات بود».
بُعد انتقادى و سياسى مجلّه مكتب اسلام و نقش آن در انقلاب
سپس بُعد انتقادى و سياسى اين مجلّه ابداعى و ابتكارى را مورد توجّه قرار مى‌دهد و مى‌فرمايد:
«ما كه احساس كرديم زمينه محكم است كم‌كم به مقاله‌هاى انتقادى و اجتماعى و سياسى پرداختيم، قبلًا همه مقالات، جنبه عقيدتى و تفسيرى و اخلاقى و روايى داشت ولى حالا مى‌بايست به مفاسد اجتماعى نيز پرداخته و به نقد كشيده شود. بحمداللّه اين فصل، بسيار مؤثّر شد، و مجلّه با قدرت و نفوذ زيادى كه داشت توانست كنترلى روى مطبوعات آن زمان درباره اسلام داشته باشد، و تا حدّ زيادى جلو سخنان ناروا را گرفت!».
آن‌گاه استاد با بيان خاطره‌اى در همين زمينه اضافه مى‌كند:
«در يكى از شماره‌هاى روزنامه اطّلاعات- كه به طور كلّى زير نظر «مسعودى» كه از دوستان نزديك شاه بود اداره مى‌شد- چيزى بر ضدّ روحانيّت نوشته شده بود، من نامه