حيات پر بركت - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٩٠
ولى تمسّك به رحمت عام و خاص خداوند و آياتى همچون «إِنَّهُ لَايَايْئَسُ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْكَافِرُونَ» «١»
نور اميد را در دلهاى افسرده زنده مىكند و حيات نوين مىبخشد.
آرى، اخلاص است كه پاداش انفاق را هفتصد برابر و بيشتر مىكند، و خوشههاى پربركت «فِى كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِّأَةُ حَبَّةٍ» «٢»
با آب اخلاص پرورش مىيابد!
باران اخلاص است كه وقتى بر سرزمين قلب ببارد به حكم «اصَابَهَا وَابِلٌ فَآتَتْ اكُلَهَا ضِعْفَيْنِ» «٣»
ميوههاى ايمان و يقين را مضاعف مىكند.
ولى به دست آوردن اخلاص كارى است بسيار صعب، گرچه راه روشن است؛ ولى پيمودن بسى مشكل است.
هر قدر معرفت ما به صفات جمال و جلال و قدرت و علم پروردگار بيشتر شود اخلاصمان بيشتر خواهد شد.
اگر بدانيم عزّت و ذلّت به دست او است و كليد خيرات در كف با كفايت او قرار دارد: «قُلِ اللَّهُمَّ مَالِكَ الْمُلْكِ تُؤتِى الْمُلْكِ مَنْ تَشَاءُ وَ تَنْزِعُ الْمُلْكَ مِمَّن تَشَاءُ وَ تُعِزُّ مَنْ تَشَاءُ وَ تُذِلُّ مَنْ تَشَاءُ بِيَدِكَ الْخَيْرُ إِنَّكَ عَلَى كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ» «٤»
دليلى ندارد با شرك و ريا و عمل براى غير خدا، عزّت را از ديگرى بطلبيم.
هرگاه بدانيم تا مشيت و اراده او نباشد از هيچ كس كارى ساخته نيست «وَ ما تَشَاءُونَ إِلَّا أَنْ يَشَاءَ اللَّهُ» «٥»
معنى ندارد به غير او دل ببنديم.
و هرگاه بدانيم او از درون و بيرون ما آگاه است «يَعْلَمُ خَائِنَةَ الْأَعْيُنِ وَ مَا تُخْفِى