شو، مخصوصاً مفاهيم اين اذكار را كه بيانگر فقر و وابستگى كامل انسان به ذات مقدّس او است در درون جان پياده كن و چون موسى عليه السلام بگو:
«رَبِّ إِنِّى لِمَا انْزَلْتَ إِلَىَّ مِنْ خَيْرٍ فَقِيرٌ؛ پروردگار من، به آن‌چه از خير بر من نازل كنى نيازمندم؟» «١».
و چون ايّوب:
«رَبَّهُ أَنِّى مَسَّنِىَ الضُّرُّ وَ انْتَ ارْحَمُ الرَّاحِمِينَ؛ پروردگارا! من گرفتار زيان شده‌ام و تو ارحم الراحمينى». «٢»

و همچون نوح:
«رَبَّهُ أَنِّى مَغْلُوبٌ فَانْتَصِرْ؛ پروردگارا! من مغلوب (دشمن و هواى نفس) شده‌ام و انتقام مرا از آنها بگير». «٣»

و چون يوسف:
«يَا فَاطرَ السَّمَوَاتِ وَ الْأَرْضِ أَنْتَ وَلِيّى‌ فِى الدُّنْيَا وَ الْآخِرَةِ، تَوَفَّنِى مُسْلِماً وَ ألْحِقْنِى بِالصَّالِحينَ؛ اى آفريننده آسمان‌ها و زمين! در دنيا و آخرت تو ولىّ و سرپرست منى، مرا مسلمان بميران، و به صالحان ملحق فرما!» «٤».
و همچون طالوت و يارانش:
«رَبَّنَا افْرِغْ عَلَيْنَا صَبْراً وَ ثَبِّتْ اقْدَامَنَا وَ انْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ؛ «٥»
پروردگارا! صبر و شكيبايى بر ما مقرّر دار و گام‌هاى ما را استوار بدار، و ما را بر جمعيّت كافران پيروز بگردان».
و چون صاحبان خرد و اولو الالباب:
«رَّبَّنَا انَّنَا سَمِعْنَا مُنادِياً يُنَادِى لِلْإِيْمَانِ انْ آمِنُوا بِرَبِّكُمْ فَآمَنَّا رَبَّنَا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَ