اين حجاب‌ها، بتهاى گوناگونى است كه با دست خود ساخته، و با هوى و هوس خويشتن پرداخته، و به بتخانه دل سپرده‌ايم و به گفته بزرگان:
«كُلُّ ما شَغَلَكَ عَنِ اللَّهِ فَهُوَ صَنَمُك؛ آن‌چه تو را به خود مشغول دارد و از خدا غافل كند بت تو است»!
بت ساختيم در دل و خنديديم بر كيش بد برهمن و بودا را!

اى عزيز! ابراهيم وار، تبر ايمان و تقوا را بردار و اين بتها را بشكن، تا بتوانى به ملكوت آسمان‌ها نظر بيفكنى و از «موقنين» باشى! آن گونه كه ابراهيم شد: «... وَ لِيَكُونَ مِنَ الْموُقِنِينَ». «١»

غبارهاى هوا و هوس فضاى روح ما را تيره و تار كرده، و مانع ديد چشم باطن ماست، همّت كن و «غبار ره بنشان تا نظر توانى كرد»!
عجب اين كه خدا به ما از خود ما نزديكتر است؛ ولى چرا ما از او دوريم؟ او در كنار ماست چرا ما مهجوريم؟ آرى «يار در خانه و ما گرد جهان مى‌گرديم»!
و اين بزرگ‌ترين درد ما و مشكل ماست و بدترين حرمان ما، هرچند راه درمان روشن است.
٩- حجاب اعظم!
مهمترين حجاب انسان كه مانع اصلى لقاء اللَّه است، چيست؟
به يقين حجابى بدتر از حجاب خودخواهى، خودبرتر بينى، و خودمحورى نداريم، به تعبير بعضى از بزرگان اخلاق، «انانيت» بزرگ‌ترين مانع سالكان راه خدا است، و طريق نيل به لقاء اللَّه ريشه كن ساختن «انانيت» مى‌باشد؛ ولى اين كار، كار آسانى نيست، چراكه به يك معنى جدا شدن از خويشتن است!