تحت عنوان تقوى مى‌گنجد و آيه «إنّ أكرمكم عند اللّه أتقيكم» ناظر به آن است.
روشن است كه توجّه به اين نكته لرزه بر اندام هر انسان مستعدّ و نابغه‌اى مى‌اندازد و نيز سبب شرح صدر و آرامش دوستان و همراهان و عدم حسادت و كارشكنى آنان مى‌شود.
البتّه در اين نكته نيز شكّى نيست كه اگر اين همه استعداد و سرمايه، به جريان افتد و در مسيرالهى‌اش شكوفا شود چه نتايج و بركاتى دارد و چقدر درجه و قرب براى صاحبش به ارمغان مى‌آورد.
استاد ما، هم از اصل اين نبوغ و استعداد موهبتى بهره‌مند شدند و هم به لطف حضرت حق و با توجّهات اهل‌بيت عصمت عليهم السلام همچنان كه در مباحث آينده خواهد آمد از سعى و تلاشى در خور استعدادش برخوردار گشتند كه طبعاً اين حق را به گردن شاگردان خويش دارند كه براى تداوم و ثبات قدم ايشان در اين راه، پيوسته دعاگو باشند.
نبوغ استاد از اوايل كودكى امرى مشهود بود و در هر مرحله از مراحل عمرش آشكارتر مى‌گشت.
دورترين خاطره
روايتى كه خود استاد از دوران كودكيش دارد چنين است:
«دورترين خاطره‌اى كه از دوران طفوليّت به نظر دارم مربوط به زمانى است كه بيمارى مختصرى داشتم و در گهواره خوابيده بودم، حادثه از اين قرار بود كه فصل تابستان بود و گاهواره من در گوشه حياط خانه قرار داشت؛ در وسط حياط، حوض آبى