همّت و تدبير ما آن را پى‌ريزى نمود، اين‌گونه مى‌باشد، يعنى: «گمنام در زمين شود و معروف در آسمان»!
گرچه در ضرب‌المثل معروف و در يك نگاه ظاهرى «كار را كه كرد؟ آن‌كه تمام كرد» امّا در نگاهى ديگر كه آسمانى و ملكوتى است؛ هم عقل آن را مى‌پسندد و هم با شرع و روايات «من سنّ سنة حسنة ...» هماهنگ است بايد گفت: «كار را كه كرد؟
آن‌كه شروع كرد».
زيرا به تصوير كشيدن طرح كلّى كار و ترسيم صحيح نقشه آن شايد دشوارترين و حسّاس‌ترين مرحله كار باشد؛ اين طرح، نقشه، فكر و تدبير نخستين است كه در مراحل بعد و حاصل كار حضور دارد و خودش را نشان مى‌دهد و دشوارى و حسّاسيّت آن، براى بسيارى از افراد، مانع از پاپيش نهادن و اقدام در ميدان عمل مى‌شود و بسيارى از كارها از اين جهت انجام نيافته و زمين مانده است كه كسى جرأت شروع آن را نيافته است؛ شروع كار است كه علاوه بر فكر و تدبير و خلّاقيّت براى طرح‌ريزى و ترسيم نقشه كلّى، عزم و اراده و اعتماد به نفس و توكّل به يك نيروى برتر و تكيه‌گاه مُعتمد مى‌خواهد.
راستى اين نگاه است كه از انسانى كه به حسب ظاهر، بيش از مشتى گوشت و استخوان نيست و در معرض انواع آفت‌ها و آسيب‌ها قرار داد، فولاد پيل افكنى مى‌سازد كه يك تنه «به از صد هزار» است و اگر عملش تأليف و تحقيق باشد، آن قدر كتاب مى‌نويسد كه ديگران فرصت شمارش اوراق آن را ندارند و اگر خدمات علمى و فرهنگى ديگرى دارد، آن قدر سخت‌كوش و تلاشگر و خدمتگزار است كه ديگران حوصله تصوّرش را ندارند و از بررسى و ملاحظه‌اش شگفت‌زده مى‌شوند.
اين‌گونه مجاهدان خستگى‌ناپذير كه به دريا وصل شده‌اند و به كوه، تكيه زده‌اند بن‌بستى احساس نمى‌كنند و كمبودى را نمى‌بينند و اساساً تعبيراتى چون