مى‌يابند و از مايه گذاشتن و جدّيّت دريغ دارند، و هستند كسانى كه هم استعداد و نبوغ دارند و هم جدّيّت و پشتكار، امّا از استمداد از فيوضات غيبى و استفاضه از انوار ولايت غافلند. استاد در جمع بين اين سه نعمت، توفيق تام دارد؛ داشتن نبوغ و استعداد ايشان در فصل «نبوغ و استعداد موهبتى» گذشت و قصّه پشتكار و جدّيّت ايشان نيز در دو عنوان «پركارى» و «پشتكار و جدّيّت» بيان گرديد و در اين رابطه خود ايشان روزى مى‌فرمودند:
«مى‌گويند: با يك دست دو هندوانه نمى‌شود برداشت در حالى كه من دارم با يك دست چندين هندوانه برمى‌دارم».
امّا استفاضه ايشان از انوار ولايت، با آن‌كه همگان مى‌دانيم كه اشتغال علمى چه اندازه سرگرم‌كننده و غفلت‌آور است و از توجّه به اطراف و اكناف، باز مى‌دارد در عين حال، استاد با همه كثرت اشتغالاتش، هيچ‌گاه از تشرّف به حرم حضرت معصومه عليها السلام و رفتن به مسجد جمكران در طول سال، غافل نمى‌شوند.
دفاع از مذهب در مجلس خبرگان
قطعاً اين توجّهات و توسّلات نقش بسيار مهمّى را در توفيقات گسترده تأليفى استاد داشته و دارد و قطعاً دفاع بيش از نيم قرن استاد از مكتب تشيّع و مذهب اهل‌البيت عليهم السلام در جذب عنايات خاصّه آن انوار پاك، نقش اساسى و ويژه‌اى را ايفا مى‌كند، آن‌چه در دفاع استاد از مكتب اهل‌بيت (علاوه بر آن‌چه در عنوان «ديدبانى از مكتب» گذشت) شايسته ذكر در اين بخش از نوشتار است، داستان تلاش جدّى و بى‌دريغ ايشان در مجلس خبرگان قانون اساسى در ارتباط با دو مسأله: تصويب مذهب شيعه اثنى‌عشريّه به عنوان مذهب رسمى كشور و طرد فرقه ضالّه بهائيّت به عنوان يكى از اقليّت‌هاى مذهبى مى‌باشد كه استاد خود، قصّه را چنين تعريف مى‌كند: