حيات پر بركت - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٠٧
٢٠ ورزش و نشاط جسمانى
از آفتهاى حوزه و عالمان حوزوى خصوصاً در ادوار گذشته، اين بود كه بىتوجّهى عالم دينى به عوامل تندرستى و اعتنا نكردن به كمّ و كيف تغذيه و سلامت آن و مسائل مربوط به حفظ الصحّه، در ديدگاه بعضى از عوام، دليل زهد و وارستگى حضرت آقا و بىاعتنايى او به دنيا بود. آشفتگى ظاهرى در كفش و لباس و ... و زردى رخسار، افسردگى، رنجورى و بىحالى در تكلّم و مشى و نشست و برخاست، همه و همه در نظر تعدادى از عوام النّاس، امارهاى بر زهد و ورع و تقوى بود و ارزش و كرامتى به حساب مىآمد! به عكس، قبراق و سرحال بودن و ورزش و نرمش و چون سربازى پاى در ركاب در جاى خود پريدن، و محكم حرف زدن و محكم نشستن و محكم جهيدن، از آثار بىتقوايى و گرايش به مادّيات و دنيازدگى و حركت در خلاف شئونات و عدم رعايت زىّ طلبگى و روحانى محسوب مىشد!.
استاد دامظلّه از آغاز جوانى از اين آفت غافل نبودند، پياده روى بينالطلوعين ايشان زبانزد همه بود، و تا الآن كه بيش از هفتاد سال از عمر پربركتش مىگذرد ساعتى از شب و روزش به نرمش و پياده روى اختصاص دارد، در مسائل حفظ الصحّه و ضوابط و نكات بهداشتىِ طبّ قديم و جديد، اطّلاعات وسيع و قابل استفادهاى دارند و طرف مشورت دوستان، آشنايان و شاگردانند. در مقدار و چگونگى غذا و پرهيز از افراط در غذا و خوردنهاى غيرضرور، جدّاً قابل تأسّى