را فداى عناوين موهومى براى خودمان بكنيم. اين عيب نيست كسى روان و ساده بنويسد يابگويد، اين يك هنر بسيار بزرگ است. من اگر وقت مى‌داشتم بعضى از اين كتاب‌هاى بسيار پيچيده علمى (مانند كفايةالاصول) را بدون تغيير محتوى به زبان ساده عربى مى‌نوشتم تا ثابت شود سخت‌ترين و پيچيده‌ترين بحث‌ها را مى‌شود تا حدّ زيادى آسان كرد و در دسترس افكار افراد قرار داد. به هر حال اگر ساده نوشتن و روان نوشتن يا ساده گفتن و روان گفتن گناه و عيب باشد من معترف به اين گناه و اين عيب هستم. ولى تجربه به من نشان داده است كه موفّقيّت، در اين راه است و اخلاص و پاداش الهى هم در همين راه است. و به همين دليل توصيه مى‌كنم كه عزيزان، گرفتار وسوسه‌ها در اين مسأله نشوند و اگر توانايى بر روان نويسى و ساده نويسى و روان گفتن و ساده گفتن دارند آن را يكى از مواهب الهى بشمارند و مغتنمش بدانند».
توكّل بر خدا از لغزش‌هاى قلم
شايد بتوانيم يكى از آثار و جلوه‌هاى برجسته خلوص استاد را، توكّل به خدا كردن و دغدغه خاطر نداشتن از خطاها و اشتباهات احتمالى در نوشتار و با نور شهامت و شجاعت به جلو تاختن است، توكّل و تفويضى كه سلامت فكرى انسان را در نوشته‌ها بيمه مى‌كند و به نسبت، حاصل فكرى و قلمى انسان را از لغزش، محفوظ نگه مى‌دارد، جالب است كه در اين رابطه نيز از زبان خود استاد، چنين بشنويم:
«من معتقدم نويسنده هرقدر ماهر و عالم باشد بايد خودش را به خدا بسپارد، چراكه گاه، لغزش‌هايى پيش مى‌آيد كه قابل جبران نيست، و من به عنوان «وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ» «١»
بايد اين نعمت بزرگ الهى را بازگو كنم كه گاه مطالبى از قلم ما روى صفحه