حقيقيّه و امور اعتباريّه مى‌شود مى‌نويسد:
«اين‌گونه امور است كه برهه‌اى از بهترين روزهاى جوانى طالبان علم را گرفته، آنان را از پرداختن به مسائل مهم‌تر و نافع‌تر باز مى‌دارد به گونه‌اى كه اين مشكله بلايى براى علم و عالمان شده است. به همين جهت است كه مباحث فقهى امروز ما، غالباً بر محور ابواب عبادات و مقدار كمى از ابواب معاملات دور مى‌زند و ساير مباحث ارزشمند فقه ما، متروك و مهجور شده، تنها افراد خاصّى از علما از آن باخبرند ... و عجيب اين‌كه بسيارى از كسانى كه از اين مشكل مى‌نالند در مقام عمل، خودشان نيز نمى‌توانند از تقليد و تبعيّت ديگران دست بكشند ... از خداوند سبحان عاجزانه مى‌خواهيم كه انسان‌هاى با اراده و صاحب عزمى را برانگيزد كه كمر همّت ببندند و دامن علوم دينى را از اين زوايد پاك كنند و طالبان علم را به طريق مستقيم رهنمون نمايند. هرگز فراموش نمى‌كنم كه بعضى از اساتيد بزرگوار تعرّض به اين‌گونه مسائل را خالى از شبهه شرعى نمى‌ديدند كه شايد وجهش اين باشد: امروز، اسلام، شديدترين نياز را به عالمانى دارد كه از حوزه دين دفاع كنند و شكّى نيست كه چنين دفاعى با پرداختن به اين‌گونه مسائل قابل جمع نمى‌باشد» «١»
.
و جالب است كه بعضى «٢» از دوستان و همراهان استاد، خصلت دورى از گعده‌هاى بى‌مصرف ايشان را به گذشته دور بر مى‌گردانند و مى‌گويند:
«ايّام تحصيلِ ايشان يا به تعليم و يا به تعلّم و يا به مطالعه يا نوشتن مى‌گذشت و از عمرشان در همان زمان خوب بهره‌بردارى مى‌كردند، هيچ‌گاه مجلس ايشان به بطالت و شوخى و مانند آن برگزار نمى‌شد، واقعاً جدّى بود در كار تحصيل و در بروز دادن آن‌چه كه استفاده كرده بود و رساندن آن به ديگران».