حيات پر بركت - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٧٨
او نيز لحظه به لحظه و ساعت به ساعت خويشتن را- به اصطلاح- چك كند و پيوسته مقصد را در نظرش مجسّم و لقاى محبوب را زمزمه نمايد و مُدام ذكر بگويد و از هواها و وسوسهها به خدا پناهنده شود و بالاخره مراقب باشد تا مسيرهاى انحرافى و كج راهههاى به ظاهر زيبا و فريبندهاى كه از اين سو و آن سوى مسير اصلى، براى انسان چشمك مىزند او را فريب ندهد.
و درمان حالت پيش آمده هم، آن باشد كه پيوسته استغفار كند و همانند آن پيامبر مكرّم صلى الله عليه و آله (كه پس از بيان مزبور فرمود: «و انّى لأستغفر بالنّهار سبعين مرّة») «١»
هفتاد بار و بيشتر، از خداوندِ «مُدْرِكَ كلِّ فوت» «٢»
طلب پوشش، مغفرت، جبران و تدارك نمايد.
آنان كه با استاد مأنوسند و خصوصاً در سفرى از سفرها محضرش را به خوبى و از نزديك درك كردهاند، به توجّه دائم و چك كردنها و پاييدنهاى مستمرّ استاد، پى بردهاند و به هرز ندادن عمر و پرهيز از نشستنهاى بىمصرف، گعدههاى بىحاصل، مسامحه كارى و سهلانگارى در گذشت وقت و عمر ايشان، توجّه يافتهاند.
پرهيز از جلسات بىمصرف
با آنكه حافظه قوى و خوش ذوق بودن استاد باعث شده كه سفرها و مجالس و جلسات ايشان آميخته با انواع لطايف و ظرايف مسرّتبخش باشد و در نتيجه مجلس ايشان از شيرينترين مجلسها و خصوصاً سفر با او از شيرينترين سفرها گردد، در عين حال پرهيز معظّمله از كارهاى افراطى و بىمصرف از يك طرف، و