همه باهم، چند بار «الهى العفو» مى‌گوييم، بعد برادرمان با چند جمله توسّل مى‌جويد و بعد از آن، همه از صميم دل دعا مى‌كنيم.
همه، گناهانمان را در نظر بگيريم. بعد از اين نماز، در اين بيابان، در اين مكان مقدّس و با اين دلهاى پاك همه باهم مى‌گوييم: «الهى العفو».
با اين كلام، حاضرين مخلصانه و از سوز دل همراه با گريه و تأثّر درونى جمله فوق را چندين بار با صداى بلند بر زبان روزه‌دار خويش جارى كردند. سپس يكى از مدّاحان محترم قم به مدّاحى و ذكر توسّل پرداخت.
حال عجيبى از توجّه و التفاتِ به خاندان اهل بيت عصمت و طهارت عليهم السلام ايجاد شده بود، مصيبت باب الحوائج الى اللّه، حضرت على‌اصغر عليه السلام، طفل شيرخوار و مظلوم اباعبداللّه الحسين عليه السلام خوانده شد. ياد ظلمى كه بر آن مظلوم صغير عليه السلام رفته است، تمام حاضرين را منقلب ساخت. حال و هواى ديگرى جمعيّت را فرا گرفته بود و روحانيّت عجيبى بر جمع مستولى شد.
پس از ذكر مصيبت، خطيب نماز، دستها را به سوى آسمان بلند كرد و دعاى زير را خواند:
«اللّهُمَّ انّا نَسْئَلُكَ وَ نَدْعُوكَ بِاسْمِكَ الْعَظيمِ الْاعْظَمِ، الْاعَزِّ الْاجَلِّ الْاكْرَمِ، يا اللّهُ يا اللّهُ يا اللّهُ، يا جَوادُ، يا كريمُ، يا جَوادُ يا كَريمُ، يا غَفّارُ، يا غَفّارُ، يا غَفّارُ، يَا مَنّانُ، يا مَنّانُ، يا مَنّانُ، يا مَنّانُ، يا مَنّانُ، يا ذَالْجُودِ وَ الْاحْسانِ، يا حَميدُ بِحَقِّ مُحَمَّدٍ (آمين حضّار)، يا عالِىُ بِحَقِّ عَلِىٍّ (آمين حضّار)، وَ يا فاطِرُ بِحَقِّ فاطِمَة (آمين حضّار)، وَ يا مُحْسِنُ بِحَقِّ الْحَسَنِ (آمين حضّار) وَ يا قَديمَ الْاحْسانِ بِحَقِّ الْحُسَيْنِ (آمين حضّار) اللَّهُمَّ اغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنا (چهار مرتبه)، اللَّهُمَّ اسْتُرْ عُيُوبَنا (سه مرتبه) وَ انْشُرْ عَلَيْنا رَحْمَتَكَ، انَّكَ انْتَ الْوَلِىُّ الْحَميدُ، اللَّهُمَّ نَزِّلْ عَلَيْنا غَيْثاً مُبارَكاً.
خدايا، تو را به همان دعايى مى‌خوانيم كه معروف است هر كس تو را با آن دعا