اوّلى را شاگردان نخبه‌اش در بسيارى از مباحث اصولى و فقهى كه در دو كتاب «انوار الفقاهة» و «انوار الاصول» به چاپ رسيده، دريافته‌اند، و دوّمى را مى‌توان در «مسائل مستحدثه‌اى» كه استاد مطرح كرده‌اند (و نيز در «القواعد الفقهية» اى كه سابقاً اشاره شد كه جلد اوّل آن، حتّى قبل از «القواعد الفقهيه» مرحوم محقّق بجنوردى به چاپ رسيد) به خوبى لمس كرد.
قدرت برش در جلسات تأليف
ديگر: «برش در پيشبرد و اداره جلسات تأليف و تحقيق» است:
مسلّم است كه ذهن فرّار انسان از يك طرف و بحث‌هاى جانبى كه به مناسبت‌هاى مختلف طرح مى‌شود از طرف ديگر، دو عامل اساسى براى كُند شدن چرخ تحقيق و تأليف و هرز رفتن فرصت‌ها و لااقل عدم استفاده بهينه از فرصتى است كه انسان براى تأليف و يا تحقيق در نظر مى‌گيرد و از قبل طرّاحى‌اش مى‌كند.
آن‌چه مى‌تواند اين دو عامل را سدّ كند و لااقل از تأثيرش بكاهد، اوّلًا: اراده‌اى استوار و پولادين است كه تحصيل آن خود، نياز به تمرين و ممارست طولانى و دست يافتن به بعضى از مكارم و باورهاى روحى و نفسانى دارد؛ اراده‌اى كه مؤلّف و يا محقّق به توسّط آن، هم بتواند ذهن خويش را كنترل كند و هم بدون هر گونه ملاحظه و مسامحه‌اى دوستان همراه را از طرح مطالب وقت‌كش و غيرضرورى و يا پى‌گيرى‌هاى غيرلازم در مسائل مطروحه جانبى، منع نمايد.
ثانياً: تعيين بهترين و مناسب‌ترين ساعت براى تأليف و تحقيق است، ساعتى كه هنوز فكر، خسته نشده و قواى انسانى بر اثر كثرت مشغله و مراجعه، تحليل نرفته و با توجّه به تأثير متقابل قواى جسمى و روحى در يكديگر، انسان، به راحتى مى‌تواند بر نفس و اراده خويش مسلّط شود.