اين مسائل را ما با مقدّمه جالبى نوشتيم و امضاء كرديم، بعد گفتيم بهتر اين است كه قبلًا بزرگان درجه دوّم حوزه آن زمان را ببينيم و نظرات آنها را به اين مسائل جلب كنيم كه اگر آيةاللّه العظمى بروجردى با آنها مشورت كرد سابقه ذهنى آماده در اين مسائل داشته باشند. اين كار انجام شد، به صورت دسته‌جمعى نزد عدّه‌اى از بزرگان آن زمان مثل مرحوم امام رحمه الله و مرحوم آيةاللّه العظمى گلپايگانى رحمه الله رفتيم و مطالب را در ميان گذاشتيم و از آنها تأييد اين مسائل را در حضور آيةاللّه العظمى بروجردى درخواست نموديم، بعداً هم نامه اصلى را خدمت آقاى بروجردى فرستاديم، ولى در اين وسط نمى‌دانم چه شد كه بعضى رفتند و ذهن ايشان را مشوّش كردند و در مجموع اين حركت را كه واقعاً يك حركت بسيار خالصانه و مخلصانه از سوى جوانان دردمند و فاضل آن زمان بود، در نظر ايشان يك حركت مشكوك جلوه دادند و از ميان افراد هم بنده را به عنوان يكى از- به اصطلاح- طرفداران اصلى اين برنامه معرّفى كردند. چيزى نگذشت كه آيةاللّه العظمى بروجردى سراغ من فرستادند، خدمتشان رفتم، فرمودند: «به عقيده ما وضع حوزه علميّه خوب است و مشكلى وجود ندارد، طلبه‌ها درس مى‌خوانند و علاقه به تحصيل دارند» و محتواى گفتارشان اين بود كه اگر دست به تركيب حوزه و برنامه‌ها بزنيم فساد كار بيشتر از اصلاح آن است. و به اين ترتيب اين جرقّه بر اثر سعايت بعضى افراد خاموش شد. ولى ما دائماً روى اين مسائل مطالعه مى‌كرديم و مى‌گفتيم بالاخره يك روز حوزه‌هاى علميّه، حركت توأم با بركت تازه‌اى پيدا مى‌كند و يقين داشتيم كه گذشت زمان و شرايط اجتماعى به ما يارى خواهد كرد و بالاخره روزى فرا مى‌رسد كه بسيارى از اين مسائل جزو بديهيّات مى‌شود و آن وقت بايد دست به كار شد و به برنامه‌ريزى‌ها كمك كرد».
استاد پس از نقل اين جريان به شرايط به عمل آمده پس از گذشت زمان اشاره مى‌كند و توفيقات به دست آمده و اصلاحات انجام شده را برمى‌شمرد كه در عنوان «نظم در همه امور» بيانش گذشت.