در آمدی بر تفکرات فلسفی - حسینی بیان،سید مهدی - الصفحة ١٤ - مقدّمه

عَلِمَ مِنْ اَِینَ وَ فِی اَِینَ وَ اِلِی اَِینَ»،[١] اِین خواهش فطرِی عادتاً در نهاد همه بنِی‌نوع بشر هست.

النهاِیه سهم ارباب قلم و دانشمندان و فرهِیختگان و آنهاِیِی که از علم و دانش بشرِی بِیشتر برخوردارند، به اقتضاِی رشد شخصِیّت علمِی، بِیشتر احساس مسئولِیّت مِی‌کنند و عقل و اندِیشه خود را در قرآن مجِید و رواِیات فراوانِی بِیشتر تأکِید کرده و دعوت مِی‌کند و به تعبِیر قرآن مجِید: (وَ فِِی أَنْفُسِكُمْ أَفَلَا تُبْصِرُونَ)،[٢] تاکِیداً دعوت به عقلانِیّت نموده است و به فرماِیش استاد شهِید مرتضِی مطهرِی رضوان الله علِیه از روزِی که فکر و اندِیشه به‌وجود آمده است اِین خواهش درونِی نِیز به همراه آن بوده است.

براِی پاسخ دادن به اِین نداِی درونِی، ما تصمِیم گرفتِیم همه آن بزرگانِی که به‌عنوان پِیشتازان و قافله‌سالار شؤون عقلانِیّت و راهنماِیان سالار انسانِیّت بوده‌اند که در رأس آنها پِیغمبران و امامان و اولِیاِی دِین بوند و هر کس به اندازه وُسع علمِی خودش در اِین باره چِیزِی گفته و ِیا نوشته است را به قلم آورده و چِیزِی بنوِیسِیم که ناگفته پِیدا و بدِیهِی است نوشته‌اِی با اِین محتوا و پِیچِیدگِی، خالِی از بحث و گفتگو نخواهد بود.

[١] الوافِی، ج١، ص١١٦؛ ر.ک: الحكمة المتعالية فِی الأسفار العقلية الأربعة، الملا صدرا، ج٨، ص٣٥٥.

[٢] سوره ذارِیات، آِیه٢١.