در آمدی بر تفکرات فلسفی - حسینی بیان،سید مهدی - الصفحة ٢٧٦ - ٢ طرِیق? اهل سلوک و تحصِیل حقِیقت از راه شهود

با مبانى و مسائل موجود در كتاب و سنّت، تطبِیق نموده و بلكه مِی‌توان گفت: معارفى را كه از راسخان علم و وارثان علم كتاب و سنت اخذ نموده است، نخبه‌ترِین مطالب فلسفى او را تشكِیل مِی‌دهد؛ چه آنكه برخى از مسائل نفِیس? مربوط به مبدء و معاد، حقاِیقى است كه منحصراً در كتاب و سنت و مأثورات اهل عصمت و طهارت موجود است.

لذا در مقدّم? الشواهد الربوبِیّ? آمده است:

«تفردت بأمور شريفة عالية خَلَت عن مثلها زُبُر الأولين و إن كانوا من الأساطين و كلّت عن إدراكها أفهام الآخرين و إن كانوا من المتفطنين. هِی لعمرِی أنوار ملكوتية يتلألأ فِی سماء القدس و الولاية و أيدِی باسطة يكاد تقرّع باب النبوة قد أودعنا بعضا من هذه المسائل فِی مواضع متفرقة من الكتب و الرّسائل و كثيرا منها مما لم يمكننِی أن أنصّ عليها خوفاً من الاشتهار وحيفاً عليها من الانتشار فِی الأقطار».[١]

همان‌طورِی كه بِیان نمودِیم: حقاِیق اشِیاء در مقام علم و مرتب? اصلى حقاِیق، منصبغ به لون كثرت نمِی‌باشد؛ بلكه به نحو صرافت و وحدت موجود است و قو? نظرِیه، قدرت ادراک حقاِیق را به نحو صرافت ندارد، چون خود تعِیّن دارد. حقِیقت هر شىء عبارت است از نحو? تعِیّن آن شىء در علم حق. علم كامل به هر شىء حاصل

[١] الحكمة المتعالية فِی الأسفار العقلية الأربعة، الملا صدرا، ج١، ص٤.