در آمدی بر تفکرات فلسفی - حسینی بیان،سید مهدی - الصفحة ١٤٧ - حکماِی سبعه

بدِین زِیرکِی جمعِی آموزگار

نِیارد به‌هم بعد از اِین روزگار

ندانِیم کز مادر اِین راه رنج

کرا پاِی خواهد فروشد به گنج

بگوئِید هر ِیک به فرهنگ خوِیش

که اِین کار از آغاز چون بود پِیش[١]

فرِیمن در کتاب فلاسفه پِیش از سقراط گوِید: عقلاِی سبعه در نِیمه آخر قرن هفتم و اواِیل قرن ششم قبل از مِیلاد مِی‌زِیستند. آنان معرّف حکمت عملِی ِیونان باستان بوده‌اند؛ چنانکه «دِیکرخُس» گوِید که اِیشان نه فِیلسوف بودند نه خردمند، بلکه مردانِی بودند که در اداره امور عامّه، زِیرک و باهوش بودند و نام‌هاِی آنان به اختلاف رواِیت شده است. «برتراند راسل» فِیلسوف انگلِیسِی گوِید: ثالس ِیکِی از عقلاِی سبعه ِیونان بود که هر ِیک از آنان مخصوصاً به‌واسطه گفتارِی خردمندانه شهرت ِیافته‌اند.[٢]

در ادامه به برخِی دِیگر از حکماِی معروف و شرح‌حال کوتاهِی از آنها اشاره مِی‌کنِیم:

[١] نظامِی «خمسه» اسکندرنامه، بخش دوم: خردنامه، بخش ١٩: خلوت ساختن اسکندر با هفت حکِیم در آفرِینش نخست؛ ر.ک: مجموعه مقالات دکتر معِین، ج٢، ص٣٣٦ ـ ٣٣٨.

[٢] مجموعه اِین قسمت برگرفته شده از مجموعه مقالات دکتر معِین، ج٢، ص٣٣٦ - ٣٤٢.