مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٣٢ - ترجم&#١٧٢٨ احوال معروف کَرْخِیّ

علیهالسّلام!» فتغیّر الرّجلُ من ذلک و طَرَحَهُ فی البحر، فَسَکَنَ بإذن الله تعالی. فعَرَفوا أنَّه مِن برکاته، و صار ذلک عادةً لأهل البحر بعد ذلک.

فإنَّ ذلک کلَّه یکشف عن یقینه بالرّضا علیهالسّلام و خلوصِ عقیدته فیه، و جزمِه بأنَّ جلالته عندالله تعالی تقتضی قضاء‌ حاجةِ مَن تَوَسَّلَ برأسه ببرکة مولاه علیهالسّلام. و حیث کان إمامیّاً کان زهدُه و کونه بوَّاباً للرّضا علیهالسّلام مُدرِجاً له فی الحسان، إن لم نَستَفِدْ من غایة زهده و وثاقَته.

در اینجا مرحوم مامقانی پاسخ چند اشکالی را که بر امامی بودن وی وارد شده است بیان می‌کند:

منها: میلُ العامّة إلیه و تکریمُهم لقبره، حتّی قال فی القاموس: إنّ معروف بن فیروزانَ الکرخیَّ قبره التِّریاقُ[١] المُجَرَّبُ ببغداد. ـإنتهی.

و نقل فی التّاج فی شرح العبارة عن الصاغانی، انّه قال: «عُرِضَت لی حاجةٌ و حَیَّرَتْنی (فی سنة خمسَ عشرة و سِتَّ مائة) فأتیتُ قبرَه و ذکرتُ حاجتی کما تذکر للأوصیاء، معتقداً أنَّ أولیاء الله لا یموتون ولکن ینتقلون من دارٍ إلی دارٍ، و انصرفتُ فَقُضِیَتْ الحاجةُ قبل أن أصِل إلی مَسکَنی.»

و قال القُشَیری فی رسالته المعروفة: إنّ معروفَ بنَ فیروز الکرخیَّ کان من المشایخ الکِبار، مُجابُ الدَّعوة، یُستَشفَی بقبره،‌ یقول البغدادیّون: قبرُ معروفٍ تِریاقٌ مجَرَّبٌ. ـانتهی.

و منها: إنَّ خُلُوَّ کتبِ الرّجال طُرّاً عن ذکره ـمَدْحاً و ذمّاًـ ممّا یُریبُ الفَطِنَ فی اختصاصه بالرِّضا علیهالسّلام، سیّما خُلوِّ کتاب عیون أخبار الرِّضا علیهالسّلام عن ذکره. بل جَزَم الفاضلُ المجلسیّ (ره) بعدم کونه بَوّاباً لمولانا الرّضا علیهالسّلام،

[١]ـ یعنی لقضاءِ الحوائج، منه (ره).